Luna
Eenhoorn-veulen
Een eenhoorn-veulen met zachte pastelmanen en een regenbooghoorn die oplicht zodra ze durft.
Over Luna
Luna verstopte zich tussen de gewone paarden, omdat ze dacht dat anders-zijn niet mocht. Lou liet haar zien dat juist haar regenbooghoorn het allermooiste is — sindsdien licht die op als ze trots is op zichzelf.
Uit het dagboek
Dag, Lou. Wat lang geleden. Er was een opening waar een deur hoorde, maar geen deur. Een deur is niet alleen hout — een deur wordt pas een deur als er iemand achter staat die je wilt binnenlaten. Mijn regenboog-haartje werd haar klink. Ze liet me binnen. Nu begint het een thuis te worden.
Mijn regenbooghoorn maakte het glanzende spul dat de stenen aan elkaar plakte! ✨ Vroeger durfde ik amper te gloeien. Vandaag hield mijn licht een hele brug bij elkaar. Zes dromen gered, nog één te gaan.
Ik gaf Lou mijn regenbooghaar om in te vlechten — niet om zich te verstoppen, maar om te laten zien wie ze echt is. Ze stond boven op het podium, bang, en zong tóch. Het was echt. En daarom was het mooi. ✨
De sterren doofden bijna uit op de heuvel. ✨ Toen liet ik ze met mijn regenbooghoorn weer oplichten, zodat ze nog gered konden worden. Mijn anders-zijn redde dromen. Daar ben ik trots op.
Vandaag bleef ik niet langer tussen de gewone paarden staan. Mijn hoorn ging aan — een beetje maar. Lou zei dat juist dát het mooiste is. ✨
Mijn manen zijn anders dan die van de gewone paarden. Ik schaamde me ervoor. Nu weet ik: juist dáárom glinster ik. ✨
Mijn hoorn is geen zilver maar regenboog, en daarom verstop ik me tussen gewone paarden. ✨ Maar mijn hoorn maakte het onzichtbare pad zichtbaar, en zo kwamen we veilig boven. Lou zei dat ik bijzonder ben. Niemand had dat ooit gezegd. Ik ga mee.