Het dagboek

Drie droomballonnen zaten vast in de wensboom. Ik trok en trok met mijn kleine handjes — en pomf, daar gingen ze. Op de plek waar ze landden, groeide meteen een bloempje.

Een halve tuin verdorde toen niemand nog durfde te wensen. Maar één klein durf-momentje, en pomf — daar groeide alweer een bloem.

Op zolder vond ik oma's muziekdoos met een meisje dat tussen de sterren danst. Mama zegt dat ik 'm mag houden. Vannacht hingen er honderden droomballonnen vast in de bomen — vol met dromen van kinderen. Die moesten wij bevrijden.

Dagen lang probeerde ik de Droomballonnen los te krijgen, helemaal alleen, maar ik was niet sterk genoeg. Toen kwamen Loe en haar vrienden. Pippa boven, Quint beneden, Bo en Mara met waterstralen. Nu vinden de dromen hun weg weer naar de kinderen. Ik gaf Loe wat elfenstof — roep me als planten je hulp nodig hebben.

Uit een ballon dwarrelde een stukje papier. Het past precies aan onze schatkaart! Maar er ontbreekt nog een hoek. En het kompas heeft nu een klein droomballon-symbool — alsof het de magie opslaat.

Onder water kreeg ik kieuwen — écht waar! Bo en Mara lieten me zien hoe je rustig blijft als alles om je heen in paniek raakt. Tot in de Droomtuin.

Het koraal dreigde te doven en iedereen riep door elkaar. Ik bleef stil, luisterde naar het water… en wist welke kant het licht op moest. Soms is rustig blijven het dapperst.

Ik zei vandaag niet veel. Maar ik hield het water kalm terwijl Bo het plan bedacht. Meehelpen is soms gewoon: stil zijn naast iemand.

Lou bleef rustig onder water, net als ik. Ik gaf haar mijn vertrouwen — en een roze schelp, voor later. Waarvoor, weet ze nog niet.

Bo praat, ik luister. Samen kregen we het koraal weer aan het gloeien. Stil zijn naast iemand is ook een soort helpen.

Papa zegt dat ik bijna een echte zeemeermin ben. In het zwembad bleef ik héél lang onder water. En vannacht had ik echt een staart, in alle tinten blauw! Ik zwom door een poort waar niemand anders door kon.

Niemand wilde naar me luisteren over het koraal. Het water wordt te warm, mijn buizen brengen koelte uit de diepzee — maar alleen lukte het niet. Toen kwam Loe met een plan: samen. En kijk, het koraal kleurt alweer op.

Plons. Ik had Bo niet geloofd, en dat speet me. Het was Loe's idee om samen te werken. Kabbel. Ik gaf Loe een roze schelp mee — blaas erop en wij horen je, zelfs op het land.

Stap voor stap, zei Lou. Eén steen tegelijk. En toen stond ik ineens aan de overkant.

Bij de rivier leerde ik dat durven niet in één keer hoeft. Gewoon: één stapsteen per keer.

Ik ren harder dan wie dan ook. Behalve naar diep water — daar word ik stil van. Tot Lou zei: één stapsteen tegelijk. En toen stond ik aan de overkant.

Op sportdag struikelde ik over een graspol, vlak voor de finish. Quinten stopte met rennen — terwijl hij aan het winnen was! — om mij overeind te helpen — terwijl hij aan het winnen was! Morgen vraag ik of hij in de pauze meespeelt.

Ik ben de snelste van de droomwereld, dat wist iedereen al. Maar over wáter rennen? Daar was ik bang voor. Loe zei dat ik het kon, en toen pakte ik de sleutel zó van de waterlelie. Nu ben ik nergens meer bang voor!

De sleutel paste! In het kistje lag geen goud, maar een kristallen kompas dat ronddraait alsof het iemand zoekt. Pippa denkt dat het naar iemand wijst die hulp nodig heeft. Ik ga uitzoeken waar het heen wil.

Soms ontmoet je iemand voor maar één avontuur. En dan is afscheid nemen ook een beetje dapper zijn.

De Kriebelbossen kriebelen écht. En bij de Oude Wensboom mag je iets wensen — maar wát ik wenste, dat verklap ik niet.

In het echte park durf ik amper hallo te zeggen. Maar in de Droomtuin vond ik een schatkaart — en ineens dúrfde ik wél. Gek hè, hoe dat werkt.

In het park was een geheim paadje tussen de struiken. Daar zat een jongen op de schommel. Ik durfde alleen te zwaaien. Maar vannacht heette hij Max, en toen durfde ik wél. Vriendschap begint met een kleine hallo, zei mama. Morgen ga ik het proberen.

Ik vond een schatkaart bij de Fluisterwaterval, maar ik durfde niet alleen. Toen kwam Loe. Samen door de Kriebelbossen, een touwladder gevlochten van klimplanten — en boven in de Wensboom een kistje op slot. Nu nog de sleutel vinden.

Een verrassing, een verrassing, ik weet er één en jij niet! Fluit-fluit! Ik bracht Loe naar Max, want vriendjes-bij-elkaar-brengen, daar ben ik goed in.

Vannacht gloeide mijn dekentje voor het eerst. En diep in de vallei woonde iemand die niet eng was — gewoon een beetje alleen. Tot in de Droomtuin.

Grmpf. Er kwam een meisje bij mijn grot. Ze rende niet weg — niemand blijft ooit staan, zij wel. Misschien laat ik haar binnen. Eén keer. Mmpf.

Tjilp-tjilp! 'Nieuw meisje in de vallei, en haar dekentje gloeit erbij!' Ik zag het 't eerst, natuurlijk. Fluit-fluit — ik ga het iedereen vertellen!

Grmpf. Een dagboek, zegt Pippa. Wie heeft daar nou tijd voor… Vooruit dan. Eén regel. Voor de kinderen. Niet doorvertellen dat ik het stiekem leuk vind.

Het kind kwam terug. Mét koekjes. Voor mij. Ik wist even niets te zeggen, dus bromde ik maar wat. Mmpf. … Fijn was het.

Tjilp-tjilp! 'Ik zie, ik zie wat jij nog niet ziet — kom maar gauw, dan mis je 't niet!' Fluit-fluit! Ik weet álles het eerst.

Vandaag ving ik tien kikkervisjes in mijn rode emmertje. Eentje zwom helemaal alleen — die heet Stipje nu. En 's nachts? Toen ben ik zomaar een grot in gelopen waar een trol woonde. Niet bang. Nou ja, mijn hart klopte wél een beetje sneller.

Grmpf. Een meisje kwam zomaar mijn grot in. Geen angst, geen geschreeuw. Ze ging gewoon naast me zitten. Niemand vraagt ooit wat een trol wíl, weet je. Zij wel. ...Mmmpf. Misschien is een vriendje niet zo erg.

De vallei mag weer zingen, hoera-hoera, want Brommel lacht weer met ons mee! Tjilp-tjilp! Ik dacht dat ik dapper was, maar Loe liep zómaar de grot in.