Het dagboek

Wat een week: verkeerde tas bij zwemles, Noor met stoepkrijt, Daan die belt om te ademen. In de Naadkamer lichtten ineens álle vensters op en ik fladderde overal langs — en vergat Mira, die had zitten wachten. Ik tekende mezelf met acht domme armen en een dikke pijl naar haar: eerst jij. En iets geks: Mees stond precies waar ik hem de avond ervoor had getékend.

Alles ruikt hier ineens naar jouw kant! Vanuit mijn nieuwe school zie je een echte vuurtoren, wist je dat? Ik zag Lou weer, door het raampje dat naar zee ruikt, en we praatten allebei tegelijk zoals vroeger — tot een meeuw opvloog van ons gelach.

Ik zat met mijn armen over elkaar op het plein. Ze was láát. Maar toen liet ze dat poppetje met acht armen zien, en ik lachte — eerst door mijn neus, toen echt. Ik tekende er een negende arm bij. Voor de volgende keer dat ze te veel tegelijk wil.

Mmpf. Ze fladdert tussen tien lantaarns tegelijk, dat kind. Ik zei niks — ik was benieuwd welke ze zou kiezen. Ze koos het bergvenster. Goed zo. Wie overal tegelijk wil zijn, is nergens helemaal.

Met mijn lampion als grote gele ster liep ik met Noor door de nieuwe buurt — een straat wordt pas een buurt als er licht wordt rondgedragen. In Mira's tuin wilde ik meteen een lampionnenfeest géven, maar mijn rood-wit-blauwe vlaggetjes werden dof zodra ik ze losliet. De tuin wil het niet zoals bij ons. Dat prikte, meer dan ik wilde toegeven.

Ik tik altijd op Lou's raam; aanbellen doe ik nooit. Mijn lampion was eigenlijk een voetbal die een beetje een ei was geworden, maar met een kaarsje erin mocht het. Een oude meneer op pantoffels zei dat we mooi zongen. Best een goede avond.

Daan mag mee! Klein lampionnetje, op papa's arm. Daan zingt: de koeien hebben táárten! Niemand zegt dat het fout is. Daan bijt in het lampionnetje. Lekker licht.

Ze gaf me een Hollands vlaggetje, en ik gaf het terug met twee handen — zoals je iets teruggeeft dat lief bedoeld is maar niet past. Toen neuriede ik ons eigen bergwijsje, dat klimt en daalt als de terrassen. Eén vlaggetje van haar mag blijven. Aan de rand. Het midden is voor óns licht.

Vandaag tekende ik de drie lege banken achterin de klas, met sippe gezichtjes. Banken hebben geen gezicht, zei señorita Ana. Deze wel. Ze missen iemand. Thuis tekende ik nog iets, en dat was niet lief bedoeld. Mijn broertje moest ervan huilen. Nu wil ik sorry tekenen. Maar hoe ziet sorry eruit?

Achachay! Wat is het hier koud. Er is een meisje dat mij kan zien. Iedereen kijkt altijd naar de sterren, zij kijkt naar het donker ertussen. Ze denkt dat ik haar tekeningen pik. Ik eet geen papier. Meestal. En dat verhaal over het feest in de hemel klopt niet. Ik ging gewoon wat eerder naar huis.

Gisteravond tekende ik op mijn leitje de vos, de condor en het lange touw. Met het krijtje van abuela, een stukje witte steen van de berg. In mijn droom tekende ik twee kinderen, hand in hand, onder draadjes van licht. Vanochtend was er een bladzij uit mijn blok weg. Geen scheurtje. Alleen deukjes. Waar gaat een tekening heen als hij weggaat?

De groten zijn naar het dal. Gisteravond zat ik alleen onder de kromme boom, zonder vuurtje. 'Voor wie zou ik nog vertellen, wawa?' vroeg ik. Toen gaf ik haar mijn krijtje van de berg. Daar tekende ik zelf mee toen ik zo oud was als zij. Verhalen moeten ergens heen. Vanochtend keek ik naar de zak van haar vest, en ik glimlachte. Eerst met mijn ogen.

Lou logeerde voor het eerst bij ons, en 's avonds draaide ze rondjes door de kamer als een wasmachine. Je mag ook gewoon heimwee hebben, zei ik, en toen las ik nog een stuk voor over een vuurtorenwachter. Lange woorden lees ik gewoon nog een keer. Werkt altijd.

Verkeerd kussen, vreemd wasmiddel, maanlicht op de verkeerde muur — en ineens dat holle plekje: heimwee. In Mira's tuin verdwaalde ik voor het eerst écht. Ik ging niet rennen; ik dacht aan Joeps vuurtorenverhaal, en mijn eigen venster ging aan als een baken. Niet mijn voeten brachten me terug, maar wat ik was komen brengen.

Ze was verdwaald en klein, dus deed ik de misthoorn na uit haar verhaal — zo diep en zo treurig dat we allebei dubbel lagen. Lachen klinkt hetzelfde, waar je ook woont. Toen tekende ik mijn venster naast het hare, met stralen eromheen, zodat ze het nooit meer kwijtraakt.

Welkom, Lou — ja, ik ken je naam, al vraag je je af hoe. Ik ben de stem die in deze kromme boom is blijven hangen, zoals warmte blijft hangen als de kachel net uit is. Onthoud dit goed: een tuin verstilt niet als niemand droomt. Hij verstilt als niemand meer vertelt.

Oma hield haar hoofd schuin bij de schelpen-windhanger en zei zomaar: die klinkt als vroeger. Niemand vroeg door, maar ik stopte het zinnetje weg als een kastanje in mijn jaszak. 's Ochtends lag er een goudgeel blaadje op mijn nachtkastje dat naar rook en bergen rook — en naar iets van heel lang geleden.

Ik maakte drie tekeningen achter elkaar. Eén: het plein vol mensen. Twee: de grote kinderen die naar de school in het dal lopen. Drie: het lege plein, met alleen ik en Tico en oma's stem. Bij de derde drukte ik het krijt bijna door het papier heen.

¡Sí! Tussen twee grote stenen zat een gaatje. Te klein voor de groten. Niet te klein voor mij! Ik kroop erdoor, en aquí — een trap! Helemaal begroeid, helemaal vergeten. Ik vond hem het eerst. Koning van de spleet, dat ben ik.

Daan stak zijn handen tot aan zijn ellebogen in mijn verfwater en zette een dikke afdruk pal op de hoogste berg van mijn tekening. Ik zuchtte een zucht die uit mijn tenen kwam. En 's nachts zag ik Mira precies zo zuchten om háár broertje — sommige dingen zijn in elke taal hetzelfde.

Ikke ook! Ikke ook! Alles wat Lou doet, wil Daan ook. Handen in het water — mooi bruin! Lou zucht. Daan houdt dekentje vast. Lou blijft?

Mijn broertje wil overal bij, overal tussen, overal bovenop. Ik zuchtte — en het meisje met de sterrencape zuchtte terug, alsof ze het kende. Ik tekende een kring mensen met iets warms in het midden. Daar zaten we vroeger. Met z'n allen.

Voor mijn spreekbeurt koos ik Peru — en toen wist ik er niks van, alleen dingen die ik niet mag vertellen. In Mira's tuin lichtten de paden niet voor mij op zoals thuis; ze vervaagden juist onder mijn voeten. Ik ben er de vreemde. Zo voelde Mira zich dus, al die tijd.

Er kwam iemand door mijn raampje. Echt iemand, geen tekening! Ik liet haar mijn tuin zien zoals je iemand een geheim leert — voorzichtig, het mooiste eerst. Woorden die allebei passen hebben we niet, dus deelden we het krijtje. Amiga, zei ik. Dat verstond ze wel.

Grom grom. Dit venster ging niet voor mij open, dus ik wacht hier aan de naad-kant. Een venster opent alleen voor wie iets komt brengen, kind — en jij had een verhaal bij je. Ga maar. Ik hou de kier in de gaten.

De poort ging open en ik dacht: nu komt de schatkamer. Maar er was geen troon en geen goud — alleen een ronde kamer met honderden raampjes, en achter elk eentje een andere droomwereld. Uit één kier rook het naar bergen. Daar hoorde ik thuis, zonder dat ik er ooit was geweest.

Mmpf. Ze vroeg wat die naad was. Kijk naar mama's naaidoos, zei ik. De naad houdt de twee lappen niet uit elkaar — hij houdt ze bij elkaar. En een kier, kind, dat is geen open deur. Een kier is een uitnodiging.

Boven aan de schooltrap was het vijftien treden, en dan een raam. In de raampjeskamer was het net zo, zei ik tegen Lou: eerst een drempel, dan het uitzicht. Ik bleef staan bij een venster waar sneeuw dwarrelde. Ik zei niks. Ik keek gewoon lang.

Daan hoog! Op Max! Lou daar beneden. Daan tikt raampje — tik. En het raampje tikt terug! Daan giert. Nog een keer tik!

Ik heb de treden geteld naar ons nieuwe lokaal: vijftien. Boven ruikt het naar boeken zonder plaatjes, zei Lou, en dat klopt precies. Vanaf ons raam is de zandbak nog maar een klein geel vierkantje. Best gek, zo hoog.

Mijn eerste dagboek is vol — drieëntwintig kwallen en al. Mama gaf me deel twee, en het rook naar nieuw papier en naar iets dat nog moest gebeuren. Aan de muur hangt Mira's nieuwste tekening: een ronde kamer vol raampjes van licht. Die kamer heb ik nog nooit gezien. Hoe wist zij dat?

Grmpf. Ze stond voor de gouden poort te trappelen alsof het pakjesavond was. Nog niet, zei ik. Sommige deuren mag je maar één keer voor het eerst opendoen — en die ene keer mors je niet. Morgen, kind. Als iedereen er is.

Het waskrijt was bijna op, maar geel moest af — daar tekende ik een kamer mee die ik nog nooit wakker heb gezien: rond, met overal raampjes. Ik weet niet waarom. Ik weet alleen: als ik het teken, komt het aan.

Ik heb geen woorden nodig. Ik teken wat ik voel, en het komt aan tot in een tuin vol gouden licht. Vandaag tekende ik een huis met hoge bergen erachter — en iemand tekende terug.

Het Droomhuis is af, en bewoond — door iedereen. Ik stond op de drempel van het Hart, met gouden licht voor me. Maar ik stapte nog niet binnen. Tot na de zomer. Tot in de Droomtuin.

Mijn kamer voelt nu helemaal van mij — een thuis, precies zoals oma zei: je moet het de tijd geven. Het Droomhuis was vol: iedereen was er. En het meisje uit de bergen kwam binnen, met míjn tekening in haar hand. Ik stond op de drempel van het Hart. En ik trok mijn voet terug. Nog niet. Maar ik kom terug.

Ik stapte door het web, het volle huis in. Ik hield Lou's tekening omhoog — het huis met de deur en het haantje, en eronder: kom maar langs. Ik begreep de woorden niet, maar ik kwam. Lou pakte mijn hand en liet me alles zien, en mijn verlegenheid smolt weg. Ik teken iets terug. Een paadje, tussen haar huis en mijn bergen.

Ik kwam weer terug, door het netwerk-raam, helemaal vanuit mijn eigen stad. Het Droomhuis was vol deze keer — Emma, Daan, Luna, een meisje uit de bergen. Ik liep er met grote ogen doorheen en raakte alles voorzichtig aan. Lou had gezegd: altijd, daar is het voor. En ze had gelijk.

Daan op het doekje. Toren van blokken — boem, om! Daan lacht. Nog een keer! Allemaal hier. Mees, Lou, grote-meisje-bergen. Fijn huis.

Het huis was vol en het was af. Lou keek naar het open pad, en deze keer rende ze niet — ze liep. Ga maar, zei ik, wij blijven hier. Ze ging namens iedereen, met ons allemaal achter zich. Dat maakte het verschil. En op de drempel van het Hart stopte ze zelf. Knap, vond ik.

Grom grom. Voor het eerst keek ik niet knorrig — ik kon er niks aan doen. Het hele huis vol, en zij die rustig naar de poort liep, namens iedereen. Ze stak haar voet uit. En trok hem terug. Nog niet, wist ze zelf. Goed zo, kind. Tot na de zomer. Daar krijg ik bijna een brok van. Bijna.

Vanochtend lag de tekening op mijn nachtkastje — in het echt. Het meisje uit de bergen had teruggetekend: hoge bergen, een dorpje met geel licht, en een paadje tussen haar huis en het mijne. Niet alles is gelogen. Niet alles is waar. Maar het is wel echt gebeurd. Misschien. Tot in de Droomtuin.

Lou bouwde een huis voor iedereen, en wilde er toen als eerste alleen doorheen. Ik moest haar terugroepen. Soms is een vriend zijn: de waarheid zeggen.

Het Droomhuis was af. De poort ging open en ik rende erheen — als eerste, alleen, want ík had het toch gebouwd? Maar het grijs volgde mijn voeten, en Daan begon te vervagen in zijn hoekje. Emma riep: je bouwde een huis voor iedereen, en nu wil je er in je eentje doorheen? Ik ben teruggerend. Naar Daan.

Daan koud. Daan weg-weg. Toen Lou armen — stevig! Daan warm weer. Daan pakt neus. Au, zegt Lou. Daan lacht. Bleef!

Lou rende naar de poort en het grijs groeide overal. Ik riep haar terug — niet boos, gewoon recht door alles heen: je bouwde een huis voor iedereen, en nu wil je er in je eentje doorheen? Ze stopte. Ze draaide om. Ze koos Daan boven de poort. Dáár was ik trots op.

Mmmpf. De vlek die er weken zat — weg. Helemaal weg, de balk weer heel en gloeiend. Ze koos het hummeltje boven het Hart. De poort staat nu op een kier, geduldig, zonder haast. Nog niet, zei ik. Maar nu weet ze waaróm nog niet. Mmmpf. Knap, voor zo'n klein ding.

Grijze regenmiddag, ik verveelde me heel erg een beetje. Toen maakte ik een bloemenkroon van de gedroogde bloemetjes van de verhuiskaart. Hij is scheef en één bloem is half — maar de mooiste dingen zijn een beetje scheef, zegt mama. Iets wat verdrietig had kunnen zijn, werd iets moois.

Het hele dak van het Droomhuis bloeit nu. Niet door mij — door Lou, met mijn stof. Maar de stof groeit alleen daar waar al iets is gevoeld. En in dit huis is veel gevoeld: verdriet om wat ze achterliet, trots, liefde. Zelfs bij de grijze vlek probeert een bloempje te groeien. Een huis dat bemind wordt, onthoudt alles.

Grmpf. Het huis is bijna af. Alleen de drempel mist nog — de plek waar binnen en buiten elkaar raken, die zegt: hier begin je thuis te zijn. De poort gloeit warmer dan ooit. En dán komt het erop aan, kind. Onthoud wat ik je vertelde. Over geven, en over houden. Maar ze luisterde maar half. Daar ben ik bang voor.

Ik mocht logeren bij Lou. We bouwden een hut van dekens over haar bed. Ik vertelde haar dat verhuizen eng én oké tegelijk kan zijn. Een grote neef weet zulke dingen.

Joep kwam logeren — hij is acht, en dat is best groot. We bouwden een mega-hut over mijn hele bed, met zaklamp en stiekeme koekjes. In het Droomhuis maakten Emma en ik een geheime kamer onder de vloer. Ik wilde een luik; Emma wilde een gordijn. Emma had gelijk. Een gordijn is fijner.

We hebben een mega-hut gebouwd over Lou's huisjes-bed. Ik vertelde een spookverhaal met de zaklamp onder mijn kin en zij werd best bang, op de fijne manier. Ze gaf haar allereerste knuffel weg, naar de kringloop, voor een ander kind. Dat is best dapper. En ik ken alle dinosaurussen.

In de vloer van het Droomhuis zat een naad — daar hóórde iets. Een geheime kamer, onder het huis. Lou wilde een hard luik; ik wilde een zacht gordijn. Een luik sluit je op, een gordijn hou je tegen maar je kunt er altijd zo weer doorheen. Geborgen, niet gevangen. Soms heb ik gewoon gelijk, hè.

De telefoon was voor mij! Mees — mijn oude buurjongen die altijd op mijn raam tikte. Hij droomt al weken van een tuin met sterren midden op de dag en een gouden licht. Dat is de Droomtuin! En vannacht kwam hij er echt binnen, door het netwerk-raam, honderd kilometer ver. Het huis is niet voor mij. Het is voor mijn gasten.

Ik heb steeds dezelfde droom: een tuin met gloeiende bloemen en goud licht tussen de bomen. En vannacht stond ik er ineans echt — en Lou ook! We praatten allebei tegelijk, net als vroeger, over die kartonnen dierentuin en de leeuw die steeds omviel. Het mooiste huis dat ik ooit zag. Mag ik terugkomen?

Een seconde maar. Ik flikkerde door het web met mijn tekening in mijn hand, en achter me de bergen. Toen was ik weer weg, als een ster achter een wolk. Ik weet niet of het meisje met het sterrendekentje me zag. Maar ik blijf tekenen. Misschien komt het aan.

Mmmpf. Mees kwam niet via Lou binnen — hij kwam via de Dromenvanger, helemaal vanuit zijn eigen stad. Daar is dat web voor gemaakt, weet ze nog? Het vindt ze. Het brengt ze. En toen flikkerde er nóg iemand voorbij, een meisje met bergen achter zich. Wie dat is, moet zij zelf ontdekken.

Opa en oma kwamen kijken. Met oma reeg ik een schelpenketting van mijn Zeeland-schelpen. Eerst wilde ik hem zelf houden — daar was dat koude grijze gevoel weer. Maar ik deed hem om oma's hals: deze ketting heeft de zee gehoord. Dat voelde duizend keer beter dan zelf dragen.

Een huis moet kunnen zíngen. En het mooiste lied dat een huis kan zingen, is het lied van wie er niet altijd is. Bij Lou's zeeraam hangt nu een windhanger die klinkt als haar oma's stem. Een huis is óók van wie je mist — zij horen er ook bij, ook als ze er niet zijn.

Papa en ik veroverden de stad op de fiets! Een brutale meeuw griste mijn kibbeling zó uit mijn handen — we lachten ons rot. Maar 's nachts werd ik trots, té trots: kijk wat ík heb gebouwd, helemaal alleen. En toen kwam er een grijze vlek op mijn eigen huis. Die maakte ik zelf.

Lou stond op het dak: kijk wat ík heb gebouwd, helemaal in mijn eentje. Maar dat is niet helemaal waar, hè. Max deed de muren, Luna de deur, Bo het zeeraam. Ik zei het niet gemeen — gewoon eerlijk, recht voor z'n raap. Onthou dat maar, voor het geval je het weer vergeet.

Een huis heeft een haantje op het dak nodig, zei ik — zo'n ding dat met de wind meedraait, zodat iedereen die verdwaald is weet welke kant op. Lou zette Pippa's veertje op de nok en het werd een windhaan. Hij wees recht naar de gouden poort. Toen ging het mis op het dak. Maar dat is haar verhaal.

Mmmpf. Deze grijze vlek komt niet van buiten, kind. Niet van kinderen die stopten met dromen. Deze maak je zelf — van binnenuit. Trots zijn óp iets mag. Maar iets helemaal voor jezelf willen houden, dáár wordt het grijs van. Die vlek wrijf je niet weg met je handen. Alleen met je hart.

Er woont een nieuw meisje naast me. Ik tikte gewoon tegen haar raam — kom je spelen? Zomaar. Zo doe ik dat. Ik denk dat we vriendinnen worden.

Tik-tik tegen mijn raam! Een meisje, Noor, van hiernaast: kom je buiten spelen? Zomaar, zonder afspraak. Dat kon vroeger nooit, toen ik nog boven sliep. Het is de mooiste uitvinding van de wereld. Eventjes wilde ik mijn kamer niet delen — maar toen voelde ik dat koude grijze, en deed ik tóch de deur open.

Er woont een nieuw meisje naast me! Lou heet ze. Ik tikte op het raam en we hebben de hele ochtend gespeeld. Ik liet haar de derde boom zien waar je over de schutting kan kijken, en Garfield op het schuurdak — die heet eigenlijk Pluis. Morgen weer, hoop ik.

Dag, Lou. Wat lang geleden. Er was een opening waar een deur hoorde, maar geen deur. Een deur is niet alleen hout — een deur wordt pas een deur als er iemand achter staat die je wilt binnenlaten. Mijn regenboog-haartje werd haar klink. Ze liet me binnen. Nu begint het een thuis te worden.

Grmpf. Een gouden poort verscheen op het pad, en natuurlijk wilde ze er meteen doorheen. Nee, zei ik. Niet jij moet binnen. Het moet eerst een echt thuis worden. Ze keek me aan alsof ik gek was. Maar ze probeerde het niet. Goed zo, kind.

Eerste nacht in het huis met de blauwe deur. Mooie paarse kamer, een huisjes-bed met een dakje — en toch kon ik niet slapen. Alle geluiden zijn vreemd. Mama zegt: zoek één ding dat van jou is. Ik heb er meerdere. Dan ben ik rijker dan de meeste mensen, zei ze.

Daan! Daan boem! Bed klein. Sterren aan. Lou doekje voor Daan. Veilig nu. Slaap.

Mmmpf. Ze bouwde een huisje-in-een-huisje voor de allerkleinste, en spreidde haar eigen Dekentje klein uit in dat bedje. De kleintjes dromen het allermooist, maar iemand moet een veilig plekje voor ze klaarmaken. Telkens als er iets bíjkomt voor een ánder, gaat het pad een stukje verder open. Onthoud dat verschil, kind.

Een huis zonder geluid is niet af, zei ik tegen Lou. Dus ving ik de zee-stem in haar oude roze schelp. Nu heeft het Droomhuis een raam dat zingt.

Twee nachtjes zonder papa en mama, met opa en oma in Zeeland. Ik telde drieëntwintig aangespoelde kwallen en zocht een emmer vol schelpen. Er zat een leeg plekje in mijn borst. Maar als je heel goed naar schelpen zoekt, is er geen ruimte meer over om iemand te missen.

Eindelijk kwam Lou ons Koraalpaleis bezoeken. De zee weet alles wat aanspoelt — en verlangens spoelen aan, net als schelpen. Ik ving het lied van de golven in haar eigen roze schelp. Een huis zonder geluid is niet af. Nu ruist de zee in haar Droomhuis.

Grom grom. Onder water, met mijn voeten in het zand van de zeebodem. Ja, ik hoor daar ook thuis — dat is het voordeel van oud en knorrig zijn, niemand verwacht dat je érgens niet hoort. Het gouden licht weerspiegelde zelfs op de golven. Het reikt verder dan ze denkt, die kleine. Veel verder.

Op zolder vond ik Bobbel — mijn allereerste knuffel, met zijn half-afgehangen oor. Eén traan viel precies op zijn kale buik. Ik heb hem toch weggegeven, voor een ander kind dat 's nachts niemand heeft om vast te houden. Maar eerst heb ik hem getekend, zodat ik hem nooit vergeet.

Mmmpf. Haar oude speelgoed houdt nu de muren van het Droomhuis overeind — een treintje, een giraf zonder nek, een tol die niet meer wil. Wat je weggeeft, draagt mee wat je hebt gevoeld. En Bobbel? Die wordt iets veel beters. Dat zie ze later wel.

Lou dacht dat ik de muren had gezet. Welnee — dat deed zij, vanmiddag, met al haar oude speelgoed. Ik heb ze alleen rechtgezet. Beetje scheef hoor, haar bouwwerk. Maar dat geeft niks. Scheef is gezellig.

Tikketik — nou ja, plons. Ik viel pal in de modder en twee grote jongens noemden me modderprinses. Mijn wangen prikten van schaamte. Maar 's middags ontsnapte de schildpad en lachte ik tóch. Een goede val, eigenlijk. Helemaal onderuit.

Grmpf. Ze veegde de modder van de eerste tegel en eronder gloeide het. Een huis begint vaak met iets lelijks, kind — eerst het vieze, het onderste. Er bleef één grauw plekje. Dat trok pas bij toen ze ophield met boos zijn op die jongens. Onthoud dat maar.

Ik zag het bij de wc's. Lou deed alsof het niet erg was. Dat is ook stom, zei ik, want het wás een beetje erg. Je hoeft niet altijd dapper te doen tegen mij. Daar ben ik je beste vriendin voor.

We gaan verhuizen — drie huizen verderop, maar tóch. Mama gaf me een leeg boekje om alles te onthouden. In de Droomtuin staat ineens een lege plek met paaltjes. Daar gaat iets komen, voel ik.

We gaan verhuizen. Maar drie huizen op, dus niet erg, zeggen ze. Het konijn in het behang kan niet mee. Daar heb ik over moeten slikken. Maar ik heb een leeg blauw boekje gekocht, en alles wat ik wil onthouden gaat erin. Beginnend met het konijn.

Mmmpf. Er staan ineens vier paaltjes op de lege plek, met een touwtje ertussen. Wie ze neerzette? Niemand. Of iedereen. Hier komt iets te staan, en zelfs ik weet nog niet wat. Maar de naald wijst van deze plek naar dat verre licht. Dat zegt genoeg.

Er zijn nachten en er zijn nachten. Vannacht bewoog de naald van mijn kompas naar een licht dat ik nog nooit had gezien, heel diep tussen de bomen. En vanochtend lag er een gouden blaadje op mijn nachtkastje. Er gaat iets gebeuren. Iets groots.

Grom grom. Ze vroeg wat dat licht was. Ik zei: niets voor vannacht. En dat was niet gelogen — maar het was ook niet de hele waarheid. Sommige dingen blijven heel lang stil, kind. En dan, op een nacht, worden ze wakker. Slaap maar. Je hebt je slaap straks nodig.

De Dromenvanger trilde de hele nacht! Ik kwam de heuvel op rennen om het Lou te laten zien. Pippa zei niks, ze keek alleen maar. Ergens ver weg trekt iemand zachtjes aan ons web. Ik weet niet wie. Maar ik wil het weten.

Ik werd wakker met een plan en een lijstje van tien gewone dingen die ik kan. Vallen en opstaan. Sorry zeggen. Naast iemand zitten die alleen is. Geen ervan is heldhaftig. Maar samen zijn ze genoeg. Tot in de Droomtuin.

De Dromenvanger was geen ding om te bouwen. De Dromenvanger zijn wíj. Ik vertelde wie ik ben — een meisje dat van haar fiets valt en geen beekjes kan tekenen — en het web ontstond uit alles wat we samen gaven. De Grote Stilte duwde, en stopte.

Ik legde mijn hand op de kern en zei: ik ben Max, ik ben soms bang, maar ik ga toch. Eén voor één deden we het allemaal. Toen weefde het licht een web boven het Hart. Lou stopt niet. Dat is waarom ze Lou is.

Mmmpf. Ik snoot mijn neus in iets dat verdacht veel op een klein boompje leek. Ik ben Brommel, zei ik. Ik ben niet goed in praten. Maar ik ben hier. En dat bleek precies het sterkste wat een oude trol kon geven.

Tjilp-tjilp! Ik zing als niemand luistert / juíst dan, als de stilte fluistert. Mijn veertjes waren dof, maar ik zong toch — en het web klonk als thuiskomen. De Droomtuin bloeit weer!

Twinkel. Ik raakte de kern aan met een straal sterrenlicht en zei: ik schijn, zelfs als de hemel donker is. In de Herinneringshof lichtten sokkels weer op, een voor een, als kaarsen in een donkere kerk. Ergens dromen kinderen weer.

Het web hing boven het Hart als een tweede hemel — precies het oeroude ontwerp uit het Archief, nu eindelijk geweven. Mijn conclusie, voor altijd genoteerd: de Dromenvanger redt geen dromen, hij herinnert dromers eraan dat ze ertoe doen.

Mijn medaillon was koud — kouder dan ooit. In de Droomtuin kroop de hele grijze horizon naar het Hart. Ik legde alles neer en er gebeurde niets, en in mijn hoofd kwam een grijze gedachte: ik kan dit niet. Maar achter wolken is altijd lucht.

Lou stond stil, vol twijfel, terwijl alles grijs werd. Toen vertelde ik haar wat zij ooit tegen mij zei: je hoeft niet alles in één keer te kunnen, je moet alleen het volgende ding doen. Soms geef je iemand zijn eigen woorden terug.

De vlekken zijn samengesmolten tot één muur — de Grote Stilte — en ze voedt zichzelf. Mijn licht flikkert als een kaars in de wind. Maar Lou ging niet weg met opgeven. Ze ging weg met: ik stop niet met zoeken. Dat is genoeg licht voor één nacht.

Een tegoedbon was niet speciaal genoeg, want Emma is speciaal. Dus tekende ik onze herinneringen in een schetsboek — eentje leek op twee aardappels met haar. Bij de aardappels lachte ze, bij de lege pagina's huilde ze. Het beste cadeau laat zien dat je iemand écht kent.

Grmpf. Ik heb iets bewaard. Lang. Een bal van droomlicht, gevoed met geduld en stilte en — nou ja — een beetje liefde, al zeg ik dat niet graag hardop. Het bleek de kern van de Dromenvanger. Ik wist alleen dat het bij Lou hoorde.

De laatste vlek was de donkerste: een kind op een kale vloer dat wachtte en wachtte tot de hoop opbrandde. Ik kon het niet alleen. Dus zei ik: samen. En ze kwamen, allemaal, de kou in. Zeven. Ze zijn er allemaal.

Ba! Mmmguh! (Daan viel acht keer van de bank. Daan lachte acht keer. Daan weet nog niet dat je kunt opgeven — en misschien is dat wel het dapperst van allemaal.)

Daan is veertien maanden en eet álles, ook mijn neus. Hij viel acht keer van de bank en stond negen keer op, zonder één traan. Mama zegt: baby's weten nog niet dat je kunt opgeven. Ik wil nooit vergeten hoe dat voelt — gewoon opstaan.

Vannacht kreeg ik een Dromenboek met mijn naam in gouden letters. Op de eerste bladzijde stonden wij tweeën, hand in hand op een heuvel. Ik hoor er echt bij nu. Niet als meekijker — als dromer. De Droommeester zei: twee dromers die geloven zijn onverslaanbaar.

Emma raakte haar boek aan en de hele tuin ademde in. Drie grijze vlekken werden kleiner — niet door iets te repareren, maar door nieuwe droomkracht. Begrijp je het nu, Lou? Je hoeft niet elke droom te redden. Je helpt dromers geloven.

Daan ontdekt de wereld met zijn mond, dat is gewoon wat baby's doen. Wat ik mooi vond: Lou klapte voor hem alsof het een olympische finale was toen hij eindelijk op de bank stond. Dat kind ziet de grootsheid in kleine dingen.

Emma en ik maakten ruzie over een spelletje — over níks, eigenlijk. Mama zei: sorry betekent dat onze vriendschap belangrijker is dan deze ruzie. Dus schreef ik een briefje. Met een kattenvoetafdruk erop, want Koekie jatte mijn pen.

Hoi Lou! Het is hier best leuk, maar ik mis je. Tobias kan een hele appel in zijn mond stoppen, echt waar — maar niemand is zoals jij. Op mijn tekening staan sterren en bloemen en een beekje. Ik weet niet waarom. Ik vergeet je niet.

Mmmpf. Er scheurde een kloof dwars door de tuin. Ik tilde de stenen — kussens, voor mij — en samen bouwden we een brug. Scheef en hobbelig. Lou noemt 'm perfect. Nou ja. Perfecte dingen zijn saai, zegt ze. Misschien heeft ze gelijk.

Mijn regenbooghoorn maakte het glanzende spul dat de stenen aan elkaar plakte! ✨ Vroeger durfde ik amper te gloeien. Vandaag hield mijn licht een hele brug bij elkaar. Zes dromen gered, nog één te gaan.

Knetter! Ik verwarmde de stenen zodat ze beter pasten. Klein vlammetje, grote brug. Twee vriendinnen in een grijze vlek pakten elkaars hand vast — en ik voelde de warmte tot in mijn vonken.

Sem hier. Lou werd boos en de lucht werd zwaar, dus kroop ik weg. Maar 's nachts sloop ik terug op haar kussen. Spinnn. Vergeven gaat zachtjes.

Mijn beekje wilde niet lukken en mijn doos liep over. Ik schreeuwde tegen Koekie en gooide een kussen en huilde lelijk op de keukenvloer. Mama zei: boos zijn mag. En weet je? Daarna voelde ik me schoon, als een regendag die opklaart.

Deze vergeten droom was niet grijs maar rood — een kind dat niet stopte met geloven, maar met voelen. Glimlach na glimlach, tot er niets meer was. Lou wist wat te doen: ze toonde haar eigen storm. En het kind huilde eindelijk. Het mooiste geluid.

Wij schrokken vanavond — er klonk geschreeuw en er vloog een kussen! Sem schoot weg als een zwarte schicht. Maar later sloop ze terug, een handbreed dichterbij, en Lou fluisterde sorry. Bozen zijn waait over. Wij snorren weer.

Vandaag stapte ik niet als gast de Droomtuin in, maar als Dromer. Ik kreeg een eigen Dromenboek. Ik hoor er nu écht bij.

Twee uur en drieënveertig minuten in de trein. Papa verzon een trein naar de maan, mama een pinguïn-conducteur, en ik noemde hem Kees. Opeens waren we er. Want als je iets moois bedenkt, ben je niet meer aan het wachten.

Een meisje stond stil in een kamer vol verhuisdozen, in een land dat ze niet kon verstaan. Ik zei niks. Ik ging gewoon naast haar staan, zoals Lou ooit bij mij deed. Soms is dat genoeg. Lou noemt het: welkom in het team.

Mijn voeten deden pijn, maar ik wilde niet stoppen. We liepen verder dan het kompas ooit wees, en ik zong vals zodat de weg korter werd. Emma loste deze in haar eentje op. Eh — wij dus. Vier symbolen, drie te gaan.

In het museum stond een beer met één oog achter glas. Kapitein, van een meisje van vroeger. Ik snapte het opeens: dingen zijn niet belangrijk om wat ze zijn, maar om wat ze herinneren. Mijn schatten op het nachtkastje wachten net zo.

Twinkel. Vannacht vond ze de Herinneringshof — het oudste deel, er nog voor de bloemen, voor de beekjes. Elke dromer heeft hier een sokkel. De hare straalt als een kleine zon. En ernaast, net aangestoken, trilt er een nieuwe: Emma's plek wacht.

Iedereen keek naar de wasrol; ik keek naar de vloertegels. Lou zei dat niemand de verhalen echt hoort, alleen het speelgoed ziet. Ik denk dat zij en ik altijd net ergens anders naar kijken. Daarom passen we.

Duizend stukjes, zei oma, en ik dacht: dat lukt nooit. Opa zei: eerst de hoekjes, en kijk op een andere manier — elk blauw is net anders. Tegen de avond had de puzzel een gezicht. En een jongen die zich dom voelde, leerde precies dat: drie goed is drie stukjes. Vier te gaan.

HET GEVONDEN! Achter een boek over droomvlinders dat in driehonderd jaar niemand opende — het Archief van Vergeten Dromen. Er bestaat een ontwerp: de Dromenvanger. Een kern die geeft zonder te vragen, en zeven verbindingen. Elke herstelde droom is er één.

Mmmpf. Het kind was ziek en klein en alleen. Dus maakte ik droomsoep, met honing uit de Gouden Bijenkorf. Niet doorvertellen dat een trol ook zorgen kan. Grom. Slaap zacht.

De spaghetti verraadde me. Ik was de hele dag een courgette-kleurige hoop in bed. Maar oma zei: soms moet je stilliggen om je gedachten te horen. Dus dat deed ik, de hele middag, met Stampertje op mijn buik.

Grom grom. Ik heb soep gemaakt. Droomsoep, van maanbloemen en sterrenstof, recept van mijn oma — voor als de tuin moe is, of een meisje ziek. Ik herkende het, die moeheid van doen-alsof-je-sterk-bent. Drink maar, kind. Niks aan de hand.

Miauw! Wij kwamen in een doos. Koekie sprong er meteen uit (alles onderzoeken!); Sem bleef nog even zitten (alles bekijken!). Op dag drie kroop Sem op Lou's schoot. Spinnn.

We hebben twee kittens: Koekie die overal opspringt en Sem die zich overal verstopt. Drie dagen wachtte ik stil op de grond. Toen klom Sem op mijn schoot en snorde. Niet harder proberen — gewoon er zijn. Dat was het.

Wij zweven nu! Twee pluizenbolletjes uit herstelde dromen — eentje brutaal die tegen Max' hoofd bonkt, eentje stil die tegen een wang aanleunt. Net als die twee katten van Lou. Twee dromen, twee Pluisjes.

Een jongen had besloten nooit meer van iets te houden, want houden van betekent verliezen. Lou ging gewoon naast hem zitten en vertelde over haar kat. Toen raakte hij het kussentje aan. Vijf te gaan. En het brutale Pluisje zit nu in mijn haar.

Een Pluisje! Ik had erover gelezen maar er nóóit eentje gezien. Geconcentreerde, pure droomkracht — een restje verbeelding dat een eigen vorm aanneemt als een vergeten droom wordt hersteld. Elk Pluisje is het bewijs: herstelde dromen versterken de tuin.

Mijn nieuwe fiets is veel te groot en luistert voor geen meter. Vijf keer viel ik. De zesde keer reed ik de hele straat uit en het voelde als vliegen. Vallen is niet het einde, het is hoe het begint. Tikketik, tikketik.

Lou stapte zomaar de grijze kou in en ging naast dat huilende meisje zitten. Drie pogingen later stond dat kind weer op haar balk. De vlek knalde uit elkaar in kleuren die ik niet eens ken. Het meest ongelooflijke dat ik ooit zag. Eén gered, zes te gaan.

Fluit-fluit! Een meisje viel, en viel, en toen ze stond / werd alle grijs opeens weer bont! Ik was zo verbaasd dat ik even vergat hoe vliegen werkte.

Er verschijnen grijze plekjes in de Droomtuin — plekken waar kinderen gestopt zijn met dromen. Brommel zegt dat het mijn taak is om ze terug te halen. Spannend. En een beetje zwaar.

Mijn pyjamabroek hing op mijn kuiten en mijn stoere broek kneep alsof hij boos was. Ik ben gegroeid — flink. Maar in de nieuwe trui met de zilveren ster zag ik in de spiegel gewoon mezelf. Een beetje groter. Nog steeds Lou.

Ik knielde, zodat ik haar recht kon aankijken. Zeven grijze vlekken nu, en elke dag een beetje meer — sporen van kinderen die zijn gaan denken dat dromen niet meer hoeft. Ik vertelde haar de waarheid. Ze verdient die.

Ze zei: ik weet niet hoe, maar ik ga het proberen. Dat is precies wat een Droomhoedster zegt. Ik ga nergens heen. Ik wacht hier, op de heuvel, zoals altijd.

Fascinerend en verontrustend tegelijk, beste kind: in de Vergeten Bibliotheek vond ik verslagen van eerdere droomlekken. Ze komen wanneer een kind iets te zwaars meemaakt en denkt: dromen heeft geen zin meer. Ik onderzoek door.

Er zijn nachten en er zijn nachten. Dit was zo'n nacht: mijn kompas knipperde, kort en scherp, alsof het schrok. Morgen begint groep 4, maar ik denk niet aan etuis. Ik denk aan de stilte die ik hoorde toen ik het tegen mijn oor hield.

Een goudsbloemenveld werd grijs vannacht — vlak, dood, als een stuk wereld dat iemand vergat terug te zetten. Ik kan haar de weg wijzen, niet de keuze maken. Het kompas heeft al gekozen wie ik moet wekken.

Vanochtend was de grijze plek niet groter dan een paddenstoel. Vannacht is hij twee keer zo groot. Ik weet niet wat het is, maar ik weet wel wie het wél weet. Kom snel, Lou. Ik wacht op de heuvel.

Al mijn schatten smolten samen tot het Kompas van Dromen — met een klein regenbooghart dat klopt op het ritme van het mijne. Ik ben Droomhoedster nu. Ik blijf dromen, voor ons allemaal. Dat beloof ik. Tot in de Droomtuin.

De Droomtuin is geen plek, het is een verbinding — een web van dromers door ruimte en tijd. Lou is nu een knooppunt, een sterke plek waar anderen houvast vinden. Het zal niet altijd makkelijk zijn. Maar ze hoeft maar te blijven geloven.

Lou kreeg het Kompas en ik sprong zó hoog dat ik bijna vloog! Ze komt terug, telkens weer, dat weet ik zeker. Want ze is één van ons. Voor altijd.

Tjilp-tjilp! Ik zong het mooiste lied dat ik ken voor onze nieuwe Droomhoedster — voor altijd één van ons, dwars door elk seizoen!

Ik omhelsde Lou het langst van iedereen. Ik ben zo trots op je, fluisterde ik. Zonder jullie had ik het niet gekund, zei ze terug. Maar zij deed het. Mijn dappere vriendin, de Droomhoedster.

En toen vierden we! Muziek barstte los, vuurwerk in kleuren die niet bestaan, bloemen uit elke centimeter grond. Ik dirigeerde de chaos tot harmonie. Het mooiste feest dat de vallei ooit hoorde.

Disneyland! Ik dacht: dit lijkt op de Droomtuin. Maar hier máákten mensen de magie — ze bouwden het, schilderden het, geloofden het. En vannacht stonden alle vrienden in een cirkel om me heen. Het is tijd, zei de Droommeester. Ik beloofde: ik blijf dromen.

Vandaag wordt Lou erkend als jonge Droomhoedster. De tuin koos haar. Ze heeft iets wat haar oma ooit verloor — de moed om te blijven geloven, ook als de wereld tegenduwt.

De hele tuin stond in een cirkel, hand in hand, vleugel aan vleugel, wachtend op Lou's belofte. Ik hield mijn adem in. Wat een lied wordt dit straks — het lied van een nieuwe Droomhoedster.

Ik ben in een échte droom geweest. En iedereen kende me daar, en vond het fijn dat ik er was. Ik voelde me… bijzonder.

Lou pakte mijn hand, ik keek naar haar dekentje, en ineens stond ik in de Droomtuin — pratende dieren, vliegende verf-vlinders, een gouden podium waar ik zélf zong. Het mooiste moment van mijn leven. Mag ik nog een keer mee? Altijd, zei ze.

Emma kwam op haar hurken zitten en fluisterde: ik ben ook vaak stil, dat is oké toch? Toen liet ik een bloemetje groeien tussen haar vingers — eentje speciaal voor haar. Twee stille meisjes herkennen elkaar meteen.

Een feest van delen! Ik zweefde en danste terwijl Lou al haar schatten tegelijk liet zingen. Vriendschap delen vermenigvuldigt vreugde — daar maak ik de allermooiste muziek van.

Lou bracht een nieuwe dromer mee. De tuin is sterker als hij gedeeld wordt — dat is de magie. Nog één hoofdstuk, nog één les, en dan is het zover.

Ik zong en danste in de musical en haalde het — maar ik schitterde niet, ik overleefde. Vannacht moest ik op een gouden Podium van Durf en mezélf laten zien, trillende handen en al. En toen liet ik los, en zong wat uit mijn hart kwam. Eng. En het mooiste dat er is.

Ik gaf Lou mijn regenbooghaar om in te vlechten — niet om zich te verstoppen, maar om te laten zien wie ze echt is. Ze stond boven op het podium, bang, en zong tóch. Het was echt. En daarom was het mooi. ✨

Zing wat je voelt! riep ik naar boven. En Lou deed het — geen geoefend lied, gewoon haar eigen hart. Ik danste tot mijn voeten zoemden. Echt durven schitteren is de mooiste muziek die er is.

Lou legde haar hart bloot voor iedereen — en wekte het Podium van Durf tot leven. Ze is bijna klaar. Nog een paar schatten. Dan is ze Droomhoedster.

Bij Finn vloog er ineens popcorn door de kamer en ik gooide terug — direct raak! Rommelig, gek, geweldig. Vannacht maakten we met z'n allen een vréselijk orkest. Maar samen rommelig is mooier dan alleen perfect.

Ik wachtte zó lang tot iemand de Melodievallei weer tot leven zou wekken! Lou riep: we hebben geen perfect orkest nodig, we hebben vrienden nodig die geluid maken! En toen klonk het — vals en wild en helemaal goed. Mijn hart danst er nog van.

Mijn dirigeerstokje hing slap; niemand maakte nog muziek en stilte is het ergste wat er is. Lou gaf me één stokje terug en zei: ze zijn van ons sámen. Samen is mooier dan perfect alleen — dat had ik haar geleerd, en zij gaf het terug.

BOEM BOEM BOEM op een holle boomstam! Geen ritme, geen mooi geluid, maar beter dan stilte! En toen ineens — luisterden we naar elkaar en werd het muziek. Ik maakte muziek! Ikke!

Mijn piepjes waren zo zacht dat niemand ze hoorde. Maar toen werden ze de lijm tussen alle geluiden — de verbinding die alles samenhield. Zelfs een klein zacht stemmetje hoort erbij. ✨

We gaan verhuizen. Ver weg, andere stad, over twee weken. Ik durfde het bijna niet te zeggen tegen Lou. Bij het kruispunt gaf ik haar mijn tekening en toen rende ik weg — snel, voordat ze zag dat ik huilde. Dag Lou. Ik ga je missen. Veel.

Mees is weg en mijn medaillon was zo zwaar dat het pijn deed. Vannacht bracht Stella me naar het Bittere Meer. Ik stapte erin en al onze mooie momenten lichtten op als sterren. Het doet nog steeds pijn. Maar nu heb ik ook de lichtjes.

Twinkel. Het Bittere Meer is van het verdriet — het verdwijnt niet, het transformeert. Lou durfde erin te stappen en haar herinneringen te laten drijven als lantaarns. Verdriet dat gevoeld wordt, wordt iets dat je dragen kunt.

Lou zei: het is heel erg. Ik zei niet dat het beter zou worden. Ik zei alleen: ja. Soms is dat genoeg — gewoon naast iemand zitten en het mee-erg vinden.

Ik haalde mijn blauwe band! Ik viel zo vaak bij de sparring, maar ik bleef opstaan, keer op keer. En vannacht beklom ik de berg een tweede keer terwijl ik al moe was — en bovenop voelde ik me groter dan de hele vallei.

Lou hing halverwege de berg te roepen dat ze niet meer kon. Ik kon niet voor haar klimmen — maar ik kon naast haar vliegen. Samen is minder zwaar. Dat is toch ook iets waard?

Ik rende de bergwand op alsof het niets was en riep: je bent er bijna! Want dat was ze. Lou valt en valt en blijft maar gaan — sneller dan ik kan rennen, eigenlijk.

Tjilp-tjilp! Toen Lou's armen trilden zong ik haar omhoog, noot na noot tot de top — wie volhoudt en blijft proberen, krijgt de mooiste lucht te zien!

Lou was niet bang voor mij. Ze gaf me een vriendschapssteentje, en ineens durfde ik tevoorschijn te komen. En toen — toen lieten mijn voetjes bloemen groeien.

Lou kwam voor me op toen Kai gemeen deed. Niemand heeft dat ooit gedaan. Voor het eerst voelde ik me niet onzichtbaar.

Ik zei tegen Kai dat híj saai was — mijn stem trilde, maar ik zei het toch. En toen ging ik naast Emma zitten. Ze is helemaal niet saai. De beste dingen zijn een beetje eng, zegt mama. Naar iemand toe lopen ook.

Iemand zei eindelijk iets aardigs tegen me, op het bankje waar ik altijd alleen zit. Lou. Ze zei: ik weet ook niet altijd wat ik moet zeggen. Toen werd het makkelijk. Stil zijn is niet hetzelfde als saai zijn — fijn dat zij dat ziet.

Ik was bang. Ik verstopte me achter een steen en trilde als een blaadje. Toen legde Lou een warme steen tussen ons in en wachtte. Centimeter voor centimeter kwam ik tevoorschijn. En overal waar ik stapte, bloeide nieuw leven. Ik heet Roze nu — dat koos ik zelf.

De helft van mijn tuin was grijs en ik huilde tussen de verdorde bloemen. Lou vond het bange feetje dat zich verstopte, en met geduld liet ze het bloeien. Stille wezens hebben ook magie — soms de allermooiste.

Mama zei: teken niet hoe het eruitziet, teken hoe het vóelt. Dus schilderde ik de Droomtuin in wilde draaiende kleuren — het leek nergens op, en het was precies goed. Mooie rommel, zei mama later. De allerbeste soort.

Lou en ik vlochten takken en verf en gekke lijnen die nergens heen gingen. Geen idee wat we maakten! Maar het had leven. Kunst hoeft niet perfect te zijn — alleen eerlijk. Dan bloeit het vanzelf.

Fluit-fluit! Ik zong en de kleuren werden licht, ze zweefden op mijn deuntje mee — verf die danst is het mooiste dat er is, geloof mij maar even mee!

TAART! Ik las het zélf — en ineens waren het geen losse letters meer maar een echt woord. In de Droomtuin lieten de bevrijde letters dingen gróeien: zeg 'bloem' en er bloeit er een. Lezen is magie. De beste magie.

Hoe-hoe! De Bibliotheek bedolf me bijna onder zijn eigen boeken — kennis die niemand deelt, wordt een last en raakt haar licht kwijt. Lou bevrijdde de letters. De sleutel blijft nu in de kast: kennis hoort altijd open te staan.

Een sleutel die opent. Lou leerde dat sommige schatten je weggeeft zodat iedereen ze kan vinden. Zo werd de Bibliotheek weer licht. Nog een stap richting het kompas.

Eerste jiujitsu-les: BONK, mijn hoofd op de mat, sterretjes voor mijn ogen. Stom, dacht ik. Maar vannacht klom ik een grijze berg en viel ik wéér. En toch stond ik op. Donderdag ga ik terug. Deze keer geef ik niet op.

Lou wilde vanavond niet eens komen, dat voelde ik. En toch klom ze die berg, viel, stond op, viel, stond op. Ik liep gewoon naast haar. In de echte wereld kun je niet vallen — hier wel. Dat is het verschil.

De Berg genas niet omdat Lou perfect klom. Hij genas waar zij viel en weer opstond. De vuursteen is om dat te onthouden: vallen is niet het einde, het is het begin.

Grom grom. Niemand gaf nog om geven, alleen om krijgen, en ik voelde me nutteloos. Tot Lou me liet zien dat iets weggeven van je hart ook iets terugbrengt. Mmpf. Lieve meid.

Mees brak zijn chocoladereep doormidden: de helft is nu van jou. Zo werkt dat toch? Vannacht gaf ik mijn vriendschapssteen weg in een grijze grot. En 's ochtends lag er een nieuw steentje in mijn hand — een ander dan ik weggaf.

Grmpf. Brommel was grijs als steen, want niemand komt nog om te géven, alleen om te halen. En toen legde dat kind haar eigen schat in mijn hand. Mmmpf. Een oude trol voelde weer. Gewoon. Niks aan de hand.

Lou zat alleen op het bankje omdat ze een woord niet kon lezen. Dus brak ik mijn reep doormidden. Niet omdat ik moest. Omdat ze mijn vriendin is.

De Spiegelgrot versteende niet door magie, maar door een trol die geen vreugde meer voelde. Lou begreep het zonder dat ik het zei. De eerste stap naar het kompas is gezet.

Ik ben nu écht Droomhoedster, net als oma vroeger was. Dat betekent dat ik de Droomtuin wakker moet houden — niet alleen voor mij, maar voor iedereen.

Lou zat weer naast me op het bankje. Ik gaf haar de helft van mijn koek, zoals altijd. Zolang wij naast elkaar zitten, komt alles goed — dat weet ik gewoon.

Groep 3 en de letters wilden niks worden. En vannacht was de Droomtuin grijs als een oude foto. Max zo moe, Pippa zonder liedje. Ik weet niet hoe, maar ik ga de tuin redden. Dat heb ik beloofd.

Lou keek de hele dag alsof de letters haar pijn deden. Ik stak mijn duim naar haar op. Over een maand leest ze een heel boek, let maar op. Zolang ik er ben komt het goed.

De twijfel van een dromer die groter wordt — daar versteent een tuin van. Het is niet jouw schuld, Lou. Maar jij hebt het medaillon. En een begin is alles wat we nodig hebben.

Een hele week thuis en alles voelt kleiner. Mijn sleutel is koud, het kompas trilt, en de Droommeester zei: geniet van de rust die je nu nog hebt. Er zijn nachten en er zijn nachten. Deze was er zo eentje.

Lou is terug! Ik heb haar zó hard geknuffeld dat ze bijna geen lucht kreeg. Ik tekende ons tweeën met sterren eromheen, want ook al heeft ze nu vrienden aan de andere kant van de wereld — ik blijf haar eerste.

De tuin houdt zijn adem in, en ik met hem. Lou denkt dat ze gewoon Lou is. Daar zit haar kracht, alleen weet ze dat nog niet. Geniet van de stilte, kind. Wat komt, vraagt alles.

Mijn laatste avond in Thailand. Bij het kampvuur vertelde ik vréémden over mijn dekentje, over Max en Iris, over de drie sleutels. Iedereen luisterde. En toen zei papa: volgend jaar komen we terug! Dit was geen afscheid. Tot in de Droomtuin.

Bij de reünie in de Droomtuin waren we er állemaal — Max, Phraya, de Droommeester, Phra Thong, zelfs Malee. Ik gaf het kind een veer van mijn vleugel, voor moed in nieuwe situaties. Geen afscheid, fluisterde ik. Tot de volgende droom.

JEEEEJ! Lou komt naar huis! Ik heb haar bed al klaargemaakt voor ons logeerpartijtje — en Sofia komt ook. We willen ÁLLES horen over Thailand, de olifanten, de sleutels, alles! Veilige reis, beste vriendin. Xxx

Ik raakte het kind aan met mijn slurf. Geen woorden; die heb je niet nodig. Olifanten vergeten nooit — gebruik die wijsheid goed, kleine dromer.

We liepen náást de olifanten naar de rivier — geen rijden, gewoon samen zijn. Malee, de olifant, raakte mijn voorhoofd aan en sprak in mijn gedachten. En toen knipoogde ze! Echt geknipoogd. Ik draag nu een beetje olifantenwijsheid mee.

Hier noemen we onze olifanten geen attractie maar familie. Malee is verlegen bij vreemden — toch wikkelde ze haar slurf om Lou's hand. Dat doet ze bijna nooit. Olifanten vergeten nooit, en ze herkennen een goed hart meteen.

Kleine dromer, je draagt de wijsheid van mijn soort. Geen woorden nodig — alleen mijn voorhoofd tegen het jouwe. Wat één olifant leert, weten wij allemaal. Gebruik het goed, en deel het, zoals wij delen.

Alle olifanten zijn familie, en Malee is mijn nicht. In de Droomtuin gaf ik het kind een teakboompje dat in beide werelden bestaat. Water het met dromen, dan biedt het op een dag anderen schaduw op hun reis. Een olifant denkt altijd vooruit.

Dieren voelen het het eerst: de grens wordt dunner. Vanaf onze heuvel ziet het kind nu al vage tempels en olifanten van Thailand opdoemen in de Droomtuin. De werelden versmelten zachtjes — precies zoals het hoort.

Met de olifanten gaan ze niet rijden — Lou zegt dat dat beter voor ze is. Wat lief dat ze daaraan denkt. Sofia en ik bouwden een hut en deden alsof we in Thailand waren. Mag ik mee als jullie over tien jaar teruggaan? Xxx

Ik vertelde Lou over mama. Het deed pijn om het te zeggen — maar daarna voelde het lichter. Vrienden zijn ook een beetje medicijn.

Ik stootte mijn teen aan het harde Thaise bed — au, au, au! Kanya rende meteen weg en kwam terug met oma's tijgerbalsem. Het werd warm en de pijn werd minder. In de Droomtuin hield ik mijn voet in de Vijver van Genezing: duizend kleine kusjes.

Lou had pijn, dus haalde ik oma's zalf. Pijn is soms een leraar, zegt oma — het leert ons dat we sterk zijn. En weet je wat ook helpt? Een vriendin. Dat maakt élke pijn een beetje minder.

Het kind nam haar schaafwondje mee tussen de werelden — dat doen we soms, met dingen die er echt toe doen. De Vijver helpt, maar de echte genezing zit in haar moed om door te gaan. Dat kan geen water voor je doen.

Lou loopt een beetje mank op FaceTime — bedstoten! Maar Kanya's oma had een magische zalf, een echte heks-oma haha. Ik liet Sofia zien; nu kennen jullie elkaar ook. Vier vriendinnen over de hele wereld in één klein schermpje. Xxx

Ik heb veel volle manen zien komen en gaan, klein mensenkind. Vandaag koos ik jóu, onder mijn mangoboom — niet omdat je nooit twijfelt, maar omdat je tóch blijft geloven. Een olifant vergeet nooit.

Phraya, de oudste olifant, koos míj uit. Hij vroeg mijn diepste waarheid, en ik zei het hardop: ik ben bang dat thuis de magie verdwijnt. Toch geloof ik erin. Dáárom kreeg ik de Olifantsleutel. Drie van drie.

Je grootste geheim hield je zelfs voor jezelf verborgen, kleine dromer: de angst dat het niet echt is. En toch blijf je geloven. Dat is geen kinderspel — dat is ware moed. De derde sleutel is van jou.

Met tranen van vreugde in mijn vleugelogen zag ik het gebeuren: de drie sleutels smolten samen in het maanlicht tot één Meestersleutel. De poort is open. De grens is niet meer gesloten — maar nu moet ze bewaakt worden.

ECHTE OLIFANTEN! En een volle-maan-ceremonie! Thailand klinkt zó magisch. Bij ons heet het nieuwe meisje Sofia, ze is heel aardig en we leren haar Nederlands. Nog vijf dagen, hè? Ik tel ze af. Xxx

Ik proefde durian — ruikt als oude sokken, smaakt als hemel! En in oma's tuin stond een boom met alle seizoenen tegelijk. Ik praatte met hem, net als met de schelp, en bood de moed om nieuwe dingen te proeven. Hij gaf me de Bladsleutel.

Een dromer, zag ik meteen aan haar ogen. Mijn Seizoenenboom liet zich door haar aanraken — dat gebeurt niet vaak. Alles leeft, kind. Alles heeft een stem. Je hoeft alleen te leren luisteren. Zij kan dat al.

Lou heeft een gave, zei oma, en ik moet die respecteren en steunen. Dat doe ik! Ze is mijn vriendin — ik help haar met álles, ook met geheimen die ik niet helemaal snap. Daar zijn vriendinnen toch voor?

Een magische tuin met een boom van alle seizoenen, en bloemen die naar honing smaken? Dat klinkt als een sprookje! Ik durf niet eens sambal bij de nasi. Wij krijgen een nieuw meisje in de klas uit Brazilië. Bel je me morgen? Xxx

Op het Olifanteneiland legde ik mijn hand op een steen — en ik viel zó in een andere tijd. Daar was Malee, die op me had gewacht. Ik ruilde een herinnering van vriendschap voor de Maansleutel. Eén van drie!

De Maansleutel resoneert met de maan in de Droomtuin — beide pulseren met hetzelfde zachte licht. De waaier toonde de volgende aanwijzing: een tuin waar tijd niet bestaat. Wees voorzichtig, kleine dromer. Elke sleutel kost iets.

EEN SCHAT?! Lou vond een geheimzinnige sleutel op een eiland! Ze weet nog niet waarvoor hij is, maar ze voelt dat hij belangrijk is. Ik wou zó dat ik erbij was. Hier ook regen, maar dan kóud. Brrr. Xxx

Een kind kwam in mijn tempel, met ogen die beide werelden kennen. Ik liet haar de oude schildering zien. Soms wijzen oude verhalen een nieuwe weg.

Ik gaf het kind een houten olifantje mee. Niet als bescherming tegen de wereld — maar als herinnering dat ze beide werelden mag dragen.

Achterop een scooter door Bangkok — de wind warm in mijn gezicht! In een klein tempeltje wist een monnik dat ik droom. Hoe?! Hij wees naar een schildering van duizend jaar oud: een kind met de maan, het blad en de olifant. Mijn drie symbolen.

Niet bang zijn voor je gave, zei ik tegen het kind — gebruik hem wijs. Ze keek naar de oude schildering alsof ze zichzelf herkende. Want dat deed ze ook.

We FaceTimeden bij een eetstalletje en Lou liet me een houten olifant-amulet zien van een echte monnik. Voor bescherming! Ik vertelde van Jaspers ontsnapte hamster — we zochten de hele middag. Het is raar op school zonder jou, hoor.

Ik ontmoette een meisje dat de wereld op twee manieren tegelijk lijkt te zien. Mijn oma zegt dat pijn betekent dat je van iemand houdt. Ik denk dat ik een echte vriendin heb gevonden.

Ik schaamde me voor mijn roze zwemvest tussen de grote kinderen. Tot Kanya zei: cool vest! Met een snorkel zag ik echte visjes, en een blauwe bleef de hele tijd bij me. Kanya zegt dat dat geluk brengt.

Sinds mama naar het noorden ging is het hotel mijn familie. Vandaag kwam er iemand bij: een meisje uit Nederland dat mijn watertempel-spel meteen snapte. Ze hoorde zelfs het verhaal in mijn schelp — dat kan bijna niemand!

Bij de Droombodhiboom bewogen de tekens in de bast — Thais schrift dat danst. Ik kon het lezen: waar maan en water elkaar kussen, gaat een poort open. Wat in de ene wereld gebeurt, raakt de andere. Onthoud dat goed.

Lou heeft daar een vriendin: Kanya. Eerst voelde dat een beetje raar in mijn buik. Maar Lou schreef: jij blijft mijn allerbeste, voor altijd. Toen was het buikgevoel weg. Ik kan nu tot 100 hinkelen! Xxx

Ssst. Ik sta op de plek waar de droom de echte wereld net raakt. Mijn vleugels maken geen geluid en mijn haar kleurt mee met wat ik voel. Niet iedereen mag erdoor… maar voor een échte dromer houd ik de poort op een kier.

Bangkok is heet als een oven en ruikt naar bloemen en kruiden. Bij een oud kraampje vond ik een waaier die precies leek op die uit mijn droom — en hij voelde warm aan in de schaduw. Toeval bestaat niet, denk ik.

Ssst — let op. Het kind nam een waaier mee uit de wakende wereld, dwars door de grens heen. Dat kan alleen met heel bijzondere dingen. Ik liet hem oplichten: een Droomwaaier, zeldzaam en oud. De eerste aanwijzing staat er nu op.

Een FOTO met een bloemenhoed?! Lou lijkt wel een prinses. Hier regent het de hele dag en jij ziet een echte olifant op straat. Stuur méér! Ik mis je, maar ik ben ook een beetje jaloers (heel klein beetje). Xxx

We vlogen voor het eerst met het vliegtuig — zó hoog! En in de Droomtuin wachtte Max met een oude waaier vol gloeiende symbolen. Er begint iets, dat voel ik. Tot in de Droomtuin.

Lou gaat helemaal naar Thailand! Ik zwaaide tot het vliegtuig een klein stipje werd. Mijn geluksschelp gaf ik mee — goed vasthouden, Lou, dan ben ik een beetje mee. Schrijf je me álles?

Mama heeft de telefoon vandaag wel duizend keer voor me gepakt — sorry mama. In de Droomtuin had Max een waaier met drie gloeiende tekens: een maan, een blad, een olifant. Een raadsel! Tikketik, tikketik, daar gaan we.

Ik gaf Lou een avonturenboekje mee, met ons tweeën op de kaft. Schrijf álles op, Lou — dan kan ik het straks lezen alsof ik er zelf bij was. Drie weken is lang. Heel lang.

Laatste schooldag! De juf gaf me een zilveren sterretje aan een kettinkje — voor al mijn dromen, zei ze. Vannacht openden we eindelijk de deur met de kristallen sleutel. Daarachter lag het Hart van de Droomtuin. We maakten alle muren tussen de tuindelen weg. Tot in de Droomtuin.

Diep in de Droomtuin ligt een gouden veld waar elke dromer met een draadje licht aan de ander vastzit. Het kompas koos Lou als hoeder — niet om haar krachten, maar om haar open hart. Vanaf nu kan de echte magie beginnen.

Tingeling! Toen de muren smolten, kwamen er wezens uit alle hoeken van de tuin tevoorschijn — verbaasd elkaar weer te zien na zo'n lange scheiding. De verschillende muziekjes smolten samen tot één symfonie. Dít is waar ik op hoopte.

Twinkel. Dit is niet het einde, kleine dromer — het is het begin. Nu de Droomtuin weer heel is, stromen de dromen vrij. Elke keer dat je slaapt, kun je terugkeren. En wij wachten, precies hier.

Mmmpf. Daar stond ik dan, in de grote kring bij de lichtende deur, tussen al die vrienden. Een knorrige oude trol, helemaal vooraan. Wie had dat gedacht. ...Grmpf. Het is goed zo.

Op school deden we een grote speurtocht vol raadsels. Ik zag dat alle plekken samen een pad vormden naar de muziekkamer — en wij vonden de hoofdschat als eersten! Soms moet je een stapje terug doen om het grote plaatje te zien. Vannacht had ik datzelfde nodig in een labyrint van licht.

Het Labyrint van Licht is de laatste hindernis voor het Hart van de Droomtuin. Elk pad weerspiegelt een avontuur dat jullie beleefden; alleen wie de geleerde lessen gebruikt, komt verder. Vrees niet — het labyrint scheidt jullie niet om jullie alleen te laten, maar om jullie te leren op nieuwe manieren samen te werken.

Twinkel. Lou begreep het: ze splitste ons over vier paden en bleef zelf in het midden, om ons te verbinden. De muren werden doorschijnend, de paden vonden elkaar. Bij de lichtende deur wachten wij op haar — beloofd.

Ik ben de stem die je hoort als het heel stil wordt. Ik wijs je niet de weg — ik doe alleen het licht aan, zodat jíj hem ziet. Kom maar dichterbij, dromer. We zijn er bijna.

Hoor je dat? Een vallei vol stilte, en tóch tikt er ergens een liedje. Ik ben Corry, en ik vind muziek in álles. Kom mee, dan maken we er weer geluid van — een beetje rommelig mag, dat is juist het mooiste.

In de grote concertzaal mocht ik op het podium! Met een glanzende triangel was ik het vogeltje in 'De Dierentuin'. Toen ik begon te spelen, vergat ik alle mensen — alleen de muziek bestond nog. Vannacht hielpen we een heel theater weer tot leven brengen.

De Grote Harmonie is niet enkel een lied — het is een verhaal. Een verhaal over hoe verschillende klanken samen iets maken dat groter is dan zichzelf. De anderen vergaten dat; deze kinderen begrepen het. Jij, Lou, bent zelf een brug tussen de werelden. Er wacht nog één plek: het Hart van de Droomtuin.

Tingelingeling — ik voelde de kracht van het Droomkompas en herkende de energie van oude vrienden! Het theater was stil sinds De Stilte, sinds iedereen alleen nog zijn eigen muziek mooi vond. Maar luister: de Grote Harmonie klinkt weer. Kom snel terug om hem te horen.

In de Melodievallei leerde ik het, en in het theater bewees ik het: een dirigent ben je niet voor jezelf, maar voor alle stemmen samen. Ik zwaaide mijn stokje en het hele theater straalde weer.

Twinkel. Een hele regen van sterren viel vannacht, en eentje was verdwaald. Ik bracht hem thuis. Hij twinkelde dankjewel — en wees toen naar het Hart. Twinkel-twinkel.

Elke ster begint klein en wankel — net als elke beetje moed. Onthoud dat, kleine dromer. Twinkel-twinkel.

Papa maakte me midden in de nacht wakker voor de meteorenregen. We lagen samen onder een deken in de tuin en telden wel twintig vallende sterren. Bij eentje deed ik een stille wens. Vannacht hielp ik échte vallende sterren opvangen, zodat hun dromen niet uitdoofden.

Twinkel. Er vielen te veel sterren en wij waren met te weinig om ze op te vangen. Elke gevallen ster is een vergeten droom. Steeds minder kinderen kijken nog omhoog, zie je — daarom worden er bijna geen Sterrenwezens meer geboren. Maar jij, Lou, jij kunt de sterren nog zien.

De sterren doofden bijna uit op de heuvel. ✨ Toen liet ik ze met mijn regenbooghoorn weer oplichten, zodat ze nog gered konden worden. Mijn anders-zijn redde dromen. Daar ben ik trots op.

Voor de sterren die te ver weg vielen maakte ik zachte landingskussens van bloemen, met mijn elfenstof. Niemand valt te pletter zolang er nog iemand bloemen strooit.

Tjilp-tjilp! 'Een plantje heet Zonnetje en groeit recht naar het licht — net als ik naar het nieuws toe vlieg!' Fluit-fluit!

In de schooltuin plantte ik een klein geel goudsbloempje. Ik noemde 'm Zonnetje en fluisterde dat hij goed moest groeien. Vannacht was Pippa's vallei verdord — en Pippa zelf was ziek. We moesten het water terugbrengen — en toen klaterde de hele vallei weer, en Pippa zong.

Mijn veertjes waren dof, mijn stemmetje stil, ik kon niet meer zingen al wilde ik 't wil. Maar Lou kwam terug, precies zoals beloofd, en het frisse water smaakte... levend. Tjilp! Nu glans ik weer als een regenboog.

Grom grom. We bouwden een dam voor een zwembadje voor de kleine trollen — we wisten niet dat de hele vallei dan verdorde. Stom van ons. Mmmpf. Maar Lou was niet boos. 'Jullie wisten het niet,' zei ze. We hebben de dam meteen aangepast. Een trol kan ook sorry zeggen.

De opening naar de grot was zó klein dat niemand erdoor paste — behalve ik, als ik mijn vleugels plat tegen mijn lijf vouw! Ik vond de dam, ik vond Pippa. Mijn kleine vleugels, eindelijk precies goed.

Stilte. Wéér een avond zonder publiek op de trappen. Maar toen klonk er gestommel — en een meisje met haar vrienden ging zitten. Mijn stokje trilde van blijdschap.

Een lege zaal klinkt als niets. Maar één luisteraar, en mijn stokje weet weer precies wat het moet. Tik-tik — daar komt de muziek.

Donderdag is muziekles, mijn lievelingsdag. We speelden 'Sterrenlicht' op de xylofoon — rood, geel, twee keer groen. Het bleef de hele dag in mijn hoofd. Vannacht hielp het zelfs om een hele vallei vol stille muzieknoten weer te laten zingen!

Ik was vergeten waar muziek om draait. Iedereen ging zijn eigen deuntje spelen, en mijn noten verstomden. Toen liet Lou iedereen sámen spelen — Pippa's lied, Luna's hoeven, Spark's vlam — en de noten gingen weer klinken! Ware muziek is samen spelen, elk met zijn eigen stem. Hoe kon ik dat vergeten?

Zing maar mee, hoog en laag, dan wordt het de mooiste dag! Fluit-fluit! Ik zong de hoofdmelodie en de stille noten werden weer wakker.

Hoe-hoe. De letters dansten weer toen het kind hardop voorlas. Even was ik vergeten hoe het moest. Kennis die je deelt, ontdekte ik vandaag, wordt lichter.

Hoe-hoe. Boeken vol verhalen, en toch was het stil geworden. Van een kind dat hardop voorleest, wordt een hele bibliotheek wakker.

Oma nam me mee naar de grote bibliotheek — meer boeken dan sterren aan de hemel! Ik koos 'De Sterrenwandelaar'. Vannacht zaten de boeken in een vergeten bibliotheek allemaal in de war, want de bibliothecaris was vergeten hoe je leest.

Een bibliothecaris die niet meer kan lezen — het was te beschamend voor woorden. Zonder lezers vervaagden de woorden, en ik met hen. Maar Lou en haar vrienden hielpen, elk met een eigen taal. 'Er was eens...' — kijk, ik herinner het me weer. In verhalen ligt grote kracht, kind.

Lou blies op de schelp en wij hoorden het, helemaal op het land! Onderwatergeschriften kennen wij als geen ander. Fijn om weer te helpen — vriendschap reist sneller dan een onderstroom.

Vandaag bleef ik niet langer tussen de gewone paarden staan. Mijn hoorn ging aan — een beetje maar. Lou zei dat juist dát het mooiste is. ✨

Mijn manen zijn anders dan die van de gewone paarden. Ik schaamde me ervoor. Nu weet ik: juist dáárom glinster ik. ✨

Ik tekende een eenhoorn met een regenbooghoorn, en Tim lachte me uit. Maar de juf vond hem juist prachtig, omdat hij anders is. Vannacht ontmoette ik Luna — een echte eenhoorn met precies zo'n hoorn. Ik hang mijn tekening toch op in de keuken.

Mijn hoorn is geen zilver maar regenboog, en daarom verstop ik me tussen gewone paarden. ✨ Maar mijn hoorn maakte het onzichtbare pad zichtbaar, en zo kwamen we veilig boven. Lou zei dat ik bijzonder ben. Niemand had dat ooit gezegd. Ik ga mee.

Luna werd uitgelachen om haar regenbooghoorn, net zoals ik om mijn vleugels. Dus vertelde ik haar: klein-zijn heeft ook voordelen! Fijn dat ik dat nu zélf durf te zeggen.

Ik zat wéér achter de spiegels, bang dat iedereen mijn te-kleine vleugels zou zien. Tot Lou zwaaide naar het draakje ín de spiegel. Naar mij. … Misschien glip ik morgen door die smalle opening. Misschien.

Vuurspuwen kan ik best. Maar durven om gezíen te worden — dát was het moeilijkst. Vandaag gloeide ik per ongeluk voor iemand. En het was niet eng.

Mila en ik speelden de hele middag verkleedpartij — prinses en tovenares. Mijn hoed was veel te groot. Vannacht stond ik in een grot vol spiegels die je laten zien wat je bang voor bent. Ik zag mezelf als té verlegen. Maar dat ben ik niet alleen.

Ik was de prinses en Lou de tovenares! Ze zei een toverspreuk en toen sprong ik als een kikker door de kamer — kwaak, kwaak! Morgen neem ik mijn glitterjurk mee. Lou is de allerleukste om mee te spelen.

Iedereen lacht om mijn kleine vleugels. Te klein om te vliegen, zeggen ze. Maar Lou vroeg wat ik er WÉL mee kan: stilletjes rennen, in balans blijven, door nauwe gangen kruipen. Toen veranderden alle spiegels. Misschien ben ik gewoon... bijzonder.

Drie droomballonnen zaten vast in de wensboom. Ik trok en trok met mijn kleine handjes — en pomf, daar gingen ze. Op de plek waar ze landden, groeide meteen een bloempje.

Een halve tuin verdorde toen niemand nog durfde te wensen. Maar één klein durf-momentje, en pomf — daar groeide alweer een bloem.

Op zolder vond ik oma's muziekdoos met een meisje dat tussen de sterren danst. Mama zegt dat ik 'm mag houden. Vannacht hingen er honderden droomballonnen vast in de bomen — vol met dromen van kinderen. Die moesten wij bevrijden.

Dagen lang probeerde ik de Droomballonnen los te krijgen, helemaal alleen, maar ik was niet sterk genoeg. Toen kwamen Lou en haar vrienden. Pippa boven, Quint beneden, Bo en Mara met waterstralen. Nu vinden de dromen hun weg weer naar de kinderen. Ik gaf Lou wat elfenstof — roep me als planten je hulp nodig hebben.

Uit een ballon dwarrelde een stukje papier. Het past precies aan onze schatkaart! Maar er ontbreekt nog een hoek. En het kompas heeft nu een klein droomballon-symbool — alsof het de magie opslaat.

Onder water kreeg ik kieuwen — écht waar! Bo en Mara lieten me zien hoe je rustig blijft als alles om je heen in paniek raakt. Tot in de Droomtuin.

Het koraal dreigde te doven en iedereen riep door elkaar. Ik bleef stil, luisterde naar het water… en wist welke kant het licht op moest. Soms is rustig blijven het dapperst.

Ik zei vandaag niet veel. Maar ik hield het water kalm terwijl Bo het plan bedacht. Meehelpen is soms gewoon: stil zijn naast iemand.

Lou bleef rustig onder water, net als ik. Ik gaf haar mijn vertrouwen — en een roze schelp, voor later. Waarvoor, weet ze nog niet.

Bo praat, ik luister. Samen kregen we het koraal weer aan het gloeien. Stil zijn naast iemand is ook een soort helpen.

Papa zegt dat ik bijna een echte zeemeermin ben. In het zwembad bleef ik héél lang onder water. En vannacht had ik echt een staart, in alle tinten blauw! Ik zwom door een poort waar niemand anders door kon.

Niemand wilde naar me luisteren over het koraal. Het water wordt te warm, mijn buizen brengen koelte uit de diepzee — maar alleen lukte het niet. Toen kwam Lou met een plan: samen. En kijk, het koraal kleurt alweer op.

Plons. Ik had Bo niet geloofd, en dat speet me. Het was Lou's idee om samen te werken. Kabbel. Ik gaf Lou een roze schelp mee — blaas erop en wij horen je, zelfs op het land.

Stap voor stap, zei Lou. Eén steen tegelijk. En toen stond ik ineens aan de overkant.

Bij de rivier leerde ik dat durven niet in één keer hoeft. Gewoon: één stapsteen per keer.

Ik ren harder dan wie dan ook. Behalve naar diep water — daar word ik stil van. Tot Lou zei: één stapsteen tegelijk. En toen stond ik aan de overkant.

Op sportdag struikelde ik over een graspol, vlak voor de finish. Quinten stopte met rennen — terwijl hij aan het winnen was! — om mij overeind te helpen — terwijl hij aan het winnen was! Morgen vraag ik of hij in de pauze meespeelt.

Ik ben de snelste van de droomwereld, dat wist iedereen al. Maar over wáter rennen? Daar was ik bang voor. Lou zei dat ik het kon, en toen pakte ik de sleutel zó van de waterlelie. Nu ben ik nergens meer bang voor!

De sleutel paste! In het kistje lag geen goud, maar een kristallen kompas dat ronddraait alsof het iemand zoekt. Pippa denkt dat het naar iemand wijst die hulp nodig heeft. Ik ga uitzoeken waar het heen wil.

Soms ontmoet je iemand voor maar één avontuur. En dan is afscheid nemen ook een beetje dapper zijn.

De Kriebelbossen kriebelen écht. En bij de Oude Wensboom mag je iets wensen — maar wát ik wenste, dat verklap ik niet.

In het echte park durf ik amper hallo te zeggen. Maar in de Droomtuin vond ik een schatkaart — en ineens dúrfde ik wél. Gek hè, hoe dat werkt.

In het park was een geheim paadje tussen de struiken. Daar zat een jongen op de schommel. Ik durfde alleen te zwaaien. Maar vannacht heette hij Max, en toen durfde ik wél. Vriendschap begint met een kleine hallo, zei mama. Morgen ga ik het proberen.

Ik vond een schatkaart bij de Fluisterwaterval, maar ik durfde niet alleen. Toen kwam Lou. Samen door de Kriebelbossen, een touwladder gevlochten van klimplanten — en boven in de Wensboom een kistje op slot. Nu nog de sleutel vinden.

Een verrassing, een verrassing, ik weet er één en jij niet! Fluit-fluit! Ik bracht Lou naar Max, want vriendjes-bij-elkaar-brengen, daar ben ik goed in.

Vannacht gloeide mijn dekentje voor het eerst. En diep in de vallei woonde iemand die niet eng was — gewoon een beetje alleen. Tot in de Droomtuin.

Grmpf. Er kwam een meisje bij mijn grot. Ze rende niet weg — niemand blijft ooit staan, zij wel. Misschien laat ik haar binnen. Eén keer. Mmpf.

Tjilp-tjilp! 'Nieuw meisje in de vallei, en haar dekentje gloeit erbij!' Ik zag het 't eerst, natuurlijk. Fluit-fluit — ik ga het iedereen vertellen!

Grmpf. Een dagboek, zegt Pippa. Wie heeft daar nou tijd voor… Vooruit dan. Eén regel. Voor de kinderen. Niet doorvertellen dat ik het stiekem leuk vind.

Het kind kwam terug. Mét koekjes. Voor mij. Ik wist even niets te zeggen, dus bromde ik maar wat. Mmpf. … Fijn was het.

Tjilp-tjilp! 'Ik zie, ik zie wat jij nog niet ziet — kom maar gauw, dan mis je 't niet!' Fluit-fluit! Ik weet álles het eerst.

Vandaag ving ik tien kikkervisjes in mijn rode emmertje. Eentje zwom helemaal alleen — die heet Stipje nu. En 's nachts? Toen ben ik zomaar een grot in gelopen waar een trol woonde. Niet bang. Nou ja, mijn hart klopte wél een beetje sneller.

Grmpf. Een meisje kwam zomaar mijn grot in. Geen angst, geen geschreeuw. Ze ging gewoon naast me zitten. Niemand vraagt ooit wat een trol wíl, weet je. Zij wel. ...Mmmpf. Misschien is een vriendje niet zo erg.

De vallei mag weer zingen, hoera-hoera, want Brommel lacht weer met ons mee! Tjilp-tjilp! Ik dacht dat ik dapper was, maar Lou liep zómaar de grot in.