Het dagboek

Op het Olifanteneiland legde ik mijn hand op een steen — en ik viel zó in een andere tijd. Daar was Malee, die op me had gewacht. Ik ruilde een herinnering van vriendschap voor de Maansleutel. Eén van drie!

De Maansleutel resoneert met de maan in de Droomtuin — beide pulseren met hetzelfde zachte licht. De waaier toonde de volgende aanwijzing: een tuin waar tijd niet bestaat. Wees voorzichtig, kleine dromer. Elke sleutel kost iets.

EEN SCHAT?! Lou vond een geheimzinnige sleutel op een eiland! Ze weet nog niet waarvoor hij is, maar ze voelt dat hij belangrijk is. Ik wou zó dat ik erbij was. Hier ook regen, maar dan kóud. Brrr. Xxx

Een kind kwam in mijn tempel, met ogen die beide werelden kennen. Ik liet haar de oude schildering zien. Soms wijzen oude verhalen een nieuwe weg.

Ik gaf het kind een houten olifantje mee. Niet als bescherming tegen de wereld — maar als herinnering dat ze beide werelden mag dragen.

Achterop een scooter door Bangkok — de wind warm in mijn gezicht! In een klein tempeltje wist een monnik dat ik droom. Hoe?! Hij wees naar een schildering van duizend jaar oud: een kind met de maan, het blad en de olifant. Mijn drie symbolen.

Niet bang zijn voor je gave, zei ik tegen het kind — gebruik hem wijs. Ze keek naar de oude schildering alsof ze zichzelf herkende. Want dat deed ze ook.

We FaceTimeden bij een eetstalletje en Lou liet me een houten olifant-amulet zien van een echte monnik. Voor bescherming! Ik vertelde van Jaspers ontsnapte hamster — we zochten de hele middag. Het is raar op school zonder jou, hoor.

Ik ontmoette een meisje dat de wereld op twee manieren tegelijk lijkt te zien. Mijn oma zegt dat pijn betekent dat je van iemand houdt. Ik denk dat ik een echte vriendin heb gevonden.

Ik schaamde me voor mijn roze zwemvest tussen de grote kinderen. Tot Kanya zei: cool vest! Met een snorkel zag ik echte visjes, en een blauwe bleef de hele tijd bij me. Kanya zegt dat dat geluk brengt.

Sinds mama naar het noorden ging is het hotel mijn familie. Vandaag kwam er iemand bij: een meisje uit Nederland dat mijn watertempel-spel meteen snapte. Ze hoorde zelfs het verhaal in mijn schelp — dat kan bijna niemand!

Bij de Droombodhiboom bewogen de tekens in de bast — Thais schrift dat danst. Ik kon het lezen: waar maan en water elkaar kussen, gaat een poort open. Wat in de ene wereld gebeurt, raakt de andere. Onthoud dat goed.

Lou heeft daar een vriendin: Kanya. Eerst voelde dat een beetje raar in mijn buik. Maar Lou schreef: jij blijft mijn allerbeste, voor altijd. Toen was het buikgevoel weg. Ik kan nu tot 100 hinkelen! Xxx

Ssst. Ik sta op de plek waar de droom de echte wereld net raakt. Mijn vleugels maken geen geluid en mijn haar kleurt mee met wat ik voel. Niet iedereen mag erdoor… maar voor een échte dromer houd ik de poort op een kier.

Bangkok is heet als een oven en ruikt naar bloemen en kruiden. Bij een oud kraampje vond ik een waaier die precies leek op die uit mijn droom — en hij voelde warm aan in de schaduw. Toeval bestaat niet, denk ik.

Ssst — let op. Het kind nam een waaier mee uit de wakende wereld, dwars door de grens heen. Dat kan alleen met heel bijzondere dingen. Ik liet hem oplichten: een Droomwaaier, zeldzaam en oud. De eerste aanwijzing staat er nu op.

Een FOTO met een bloemenhoed?! Lou lijkt wel een prinses. Hier regent het de hele dag en jij ziet een echte olifant op straat. Stuur méér! Ik mis je, maar ik ben ook een beetje jaloers (heel klein beetje). Xxx

We vlogen voor het eerst met het vliegtuig — zó hoog! En in de Droomtuin wachtte Max met een oude waaier vol gloeiende symbolen. Er begint iets, dat voel ik. Tot in de Droomtuin.

Lou gaat helemaal naar Thailand! Ik zwaaide tot het vliegtuig een klein stipje werd. Mijn geluksschelp gaf ik mee — goed vasthouden, Lou, dan ben ik een beetje mee. Schrijf je me álles?

Mama heeft de telefoon vandaag wel duizend keer voor me gepakt — sorry mama. In de Droomtuin had Max een waaier met drie gloeiende tekens: een maan, een blad, een olifant. Een raadsel! Tikketik, tikketik, daar gaan we.

Ik gaf Lou een avonturenboekje mee, met ons tweeën op de kaft. Schrijf álles op, Lou — dan kan ik het straks lezen alsof ik er zelf bij was. Drie weken is lang. Heel lang.

Laatste schooldag! De juf gaf me een zilveren sterretje aan een kettinkje — voor al mijn dromen, zei ze. Vannacht openden we eindelijk de deur met de kristallen sleutel. Daarachter lag het Hart van de Droomtuin. We maakten alle muren tussen de tuindelen weg. Tot in de Droomtuin.

Diep in de Droomtuin ligt een gouden veld waar elke dromer met een draadje licht aan de ander vastzit. Het kompas koos Loe als hoeder — niet om haar krachten, maar om haar open hart. Vanaf nu kan de echte magie beginnen.

Tingeling! Toen de muren smolten, kwamen er wezens uit alle hoeken van de tuin tevoorschijn — verbaasd elkaar weer te zien na zo'n lange scheiding. De verschillende muziekjes smolten samen tot één symfonie. Dít is waar ik op hoopte.

Twinkel. Dit is niet het einde, kleine dromer — het is het begin. Nu de Droomtuin weer heel is, stromen de dromen vrij. Elke keer dat je slaapt, kun je terugkeren. En wij wachten, precies hier.

Mmmpf. Daar stond ik dan, in de grote kring bij de lichtende deur, tussen al die vrienden. Een knorrige oude trol, helemaal vooraan. Wie had dat gedacht. ...Grmpf. Het is goed zo.

Op school deden we een grote speurtocht vol raadsels. Ik zag dat alle plekken samen een pad vormden naar de muziekkamer — en wij vonden de hoofdschat als eersten! Soms moet je een stapje terug doen om het grote plaatje te zien. Vannacht had ik datzelfde nodig in een labyrint van licht.

Het Labyrint van Licht is de laatste hindernis voor het Hart van de Droomtuin. Elk pad weerspiegelt een avontuur dat jullie beleefden; alleen wie de geleerde lessen gebruikt, komt verder. Vrees niet — het labyrint scheidt jullie niet om jullie alleen te laten, maar om jullie te leren op nieuwe manieren samen te werken.

Twinkel. Loe begreep het: ze splitste ons over vier paden en bleef zelf in het midden, om ons te verbinden. De muren werden doorschijnend, de paden vonden elkaar. Bij de lichtende deur wachten wij op haar — beloofd.

Ik ben de stem die je hoort als het heel stil wordt. Ik wijs je niet de weg — ik doe alleen het licht aan, zodat jíj hem ziet. Kom maar dichterbij, dromer. We zijn er bijna.

Hoor je dat? Een vallei vol stilte, en tóch tikt er ergens een liedje. Ik ben Corry, en ik vind muziek in álles. Kom mee, dan maken we er weer geluid van — een beetje rommelig mag, dat is juist het mooiste.

In de grote concertzaal mocht ik op het podium! Met een glanzende triangel was ik het vogeltje in 'De Dierentuin'. Toen ik begon te spelen, vergat ik alle mensen — alleen de muziek bestond nog. Vannacht hielpen we een heel theater weer tot leven brengen.

De Grote Harmonie is niet enkel een lied — het is een verhaal. Een verhaal over hoe verschillende klanken samen iets maken dat groter is dan zichzelf. De anderen vergaten dat; deze kinderen begrepen het. Jij, Loe, bent zelf een brug tussen de werelden. Er wacht nog één plek: het Hart van de Droomtuin.

Tingelingeling — ik voelde de kracht van het Droomkompas en herkende de energie van oude vrienden! Het theater was stil sinds De Stilte, sinds iedereen alleen nog zijn eigen muziek mooi vond. Maar luister: de Grote Harmonie klinkt weer. Kom snel terug om hem te horen.

In de Melodievallei leerde ik het, en in het theater bewees ik het: een dirigent ben je niet voor jezelf, maar voor alle stemmen samen. Ik zwaaide mijn stokje en het hele theater straalde weer.

Twinkel. Een hele regen van sterren viel vannacht, en eentje was verdwaald. Ik bracht hem thuis. Hij twinkelde dankjewel — en wees toen naar het Hart. Twinkel-twinkel.

Elke ster begint klein en wankel — net als elke beetje moed. Onthoud dat, kleine dromer. Twinkel-twinkel.

Papa maakte me midden in de nacht wakker voor de meteorenregen. We lagen samen onder een deken in de tuin en telden wel twintig vallende sterren. Bij eentje deed ik een stille wens. Vannacht hielp ik échte vallende sterren opvangen, zodat hun dromen niet uitdoofden.

Twinkel. Er vielen te veel sterren en wij waren met te weinig om ze op te vangen. Elke gevallen ster is een vergeten droom. Steeds minder kinderen kijken nog omhoog, zie je — daarom worden er bijna geen Sterrenwezens meer geboren. Maar jij, Loe, jij kunt de sterren nog zien.

De sterren doofden bijna uit op de heuvel. ✨ Toen liet ik ze met mijn regenbooghoorn weer oplichten, zodat ze nog gered konden worden. Mijn anders-zijn redde dromen. Daar ben ik trots op.

Voor de sterren die te ver weg vielen maakte ik zachte landingskussens van bloemen, met mijn elfenstof. Niemand valt te pletter zolang er nog iemand bloemen strooit.

Tjilp-tjilp! 'Een plantje heet Zonnetje en groeit recht naar het licht — net als ik naar het nieuws toe vlieg!' Fluit-fluit!

In de schooltuin plantte ik een klein geel goudsbloempje. Ik noemde 'm Zonnetje en fluisterde dat hij goed moest groeien. Vannacht was Pippa's vallei verdord — en Pippa zelf was ziek. We moesten het water terugbrengen — en toen klaterde de hele vallei weer, en Pippa zong.

Mijn veertjes waren dof, mijn stemmetje stil, ik kon niet meer zingen al wilde ik 't wil. Maar Loe kwam terug, precies zoals beloofd, en het frisse water smaakte... levend. Tjilp! Nu glans ik weer als een regenboog.

Grom grom. We bouwden een dam voor een zwembadje voor de kleine trollen — we wisten niet dat de hele vallei dan verdorde. Stom van ons. Mmmpf. Maar Loe was niet boos. 'Jullie wisten het niet,' zei ze. We hebben de dam meteen aangepast. Een trol kan ook sorry zeggen.

De opening naar de grot was zó klein dat niemand erdoor paste — behalve ik, als ik mijn vleugels plat tegen mijn lijf vouw! Ik vond de dam, ik vond Pippa. Mijn kleine vleugels, eindelijk precies goed.

Stilte. Wéér een avond zonder publiek op de trappen. Maar toen klonk er gestommel — en een meisje met haar vrienden ging zitten. Mijn stokje trilde van blijdschap.

Een lege zaal klinkt als niets. Maar één luisteraar, en mijn stokje weet weer precies wat het moet. Tik-tik — daar komt de muziek.

Donderdag is muziekles, mijn lievelingsdag. We speelden 'Sterrenlicht' op de xylofoon — rood, geel, twee keer groen. Het bleef de hele dag in mijn hoofd. Vannacht hielp het zelfs om een hele vallei vol stille muzieknoten weer te laten zingen!

Ik was vergeten waar muziek om draait. Iedereen ging zijn eigen deuntje spelen, en mijn noten verstomden. Toen liet Loe iedereen sámen spelen — Pippa's lied, Luna's hoeven, Spark's vlam — en de noten gingen weer klinken! Ware muziek is samen spelen, elk met zijn eigen stem. Hoe kon ik dat vergeten?

Zing maar mee, hoog en laag, dan wordt het de mooiste dag! Fluit-fluit! Ik zong de hoofdmelodie en de stille noten werden weer wakker.

Hoe-hoe. De letters dansten weer toen het kind hardop voorlas. Even was ik vergeten hoe het moest. Kennis die je deelt, ontdekte ik vandaag, wordt lichter.

Hoe-hoe. Boeken vol verhalen, en toch was het stil geworden. Van een kind dat hardop voorleest, wordt een hele bibliotheek wakker.

Oma nam me mee naar de grote bibliotheek — meer boeken dan sterren aan de hemel! Ik koos 'De Sterrenwandelaar'. Vannacht zaten de boeken in een vergeten bibliotheek allemaal in de war, want de bibliothecaris was vergeten hoe je leest.

Een bibliothecaris die niet meer kan lezen — het was te beschamend voor woorden. Zonder lezers vervaagden de woorden, en ik met hen. Maar Loe en haar vrienden hielpen, elk met een eigen taal. 'Er was eens...' — kijk, ik herinner het me weer. In verhalen ligt grote kracht, kind.

Loe blies op de schelp en wij hoorden het, helemaal op het land! Onderwatergeschriften kennen wij als geen ander. Fijn om weer te helpen — vriendschap reist sneller dan een onderstroom.

Vandaag bleef ik niet langer tussen de gewone paarden staan. Mijn hoorn ging aan — een beetje maar. Lou zei dat juist dát het mooiste is. ✨

Mijn manen zijn anders dan die van de gewone paarden. Ik schaamde me ervoor. Nu weet ik: juist dáárom glinster ik. ✨

Ik tekende een eenhoorn met een regenbooghoorn, en Tim lachte me uit. Maar de juf vond hem juist prachtig, omdat hij anders is. Vannacht ontmoette ik Luna — een echte eenhoorn met precies zo'n hoorn. Ik hang mijn tekening toch op in de keuken.

Mijn hoorn is geen zilver maar regenboog, en daarom verstop ik me tussen gewone paarden. ✨ Maar mijn hoorn maakte het onzichtbare pad zichtbaar, en zo kwamen we veilig boven. Loe zei dat ik bijzonder ben. Niemand had dat ooit gezegd. Ik ga mee.

Luna werd uitgelachen om haar regenbooghoorn, net zoals ik om mijn vleugels. Dus vertelde ik haar: klein-zijn heeft ook voordelen! Fijn dat ik dat nu zélf durf te zeggen.

Ik zat wéér achter de spiegels, bang dat iedereen mijn te-kleine vleugels zou zien. Tot Lou zwaaide naar het draakje ín de spiegel. Naar mij. … Misschien glip ik morgen door die smalle opening. Misschien.

Vuurspuwen kan ik best. Maar durven om gezíen te worden — dát was het moeilijkst. Vandaag gloeide ik per ongeluk voor iemand. En het was niet eng.

Mila en ik speelden de hele middag verkleedpartij — prinses en tovenares. Mijn hoed was veel te groot. Vannacht stond ik in een grot vol spiegels die je laten zien wat je bang voor bent. Ik zag mezelf als té verlegen. Maar dat ben ik niet alleen.

Ik was de prinses en Loe de tovenares! Ze zei een toverspreuk en toen sprong ik als een kikker door de kamer — kwaak, kwaak! Morgen neem ik mijn glitterjurk mee. Loe is de allerleukste om mee te spelen.

Iedereen lacht om mijn kleine vleugels. Te klein om te vliegen, zeggen ze. Maar Loe vroeg wat ik er WÉL mee kan: stilletjes rennen, in balans blijven, door nauwe gangen kruipen. Toen veranderden alle spiegels. Misschien ben ik gewoon... bijzonder.

Drie droomballonnen zaten vast in de wensboom. Ik trok en trok met mijn kleine handjes — en pomf, daar gingen ze. Op de plek waar ze landden, groeide meteen een bloempje.

Een halve tuin verdorde toen niemand nog durfde te wensen. Maar één klein durf-momentje, en pomf — daar groeide alweer een bloem.

Op zolder vond ik oma's muziekdoos met een meisje dat tussen de sterren danst. Mama zegt dat ik 'm mag houden. Vannacht hingen er honderden droomballonnen vast in de bomen — vol met dromen van kinderen. Die moesten wij bevrijden.

Dagen lang probeerde ik de Droomballonnen los te krijgen, helemaal alleen, maar ik was niet sterk genoeg. Toen kwamen Loe en haar vrienden. Pippa boven, Quint beneden, Bo en Mara met waterstralen. Nu vinden de dromen hun weg weer naar de kinderen. Ik gaf Loe wat elfenstof — roep me als planten je hulp nodig hebben.

Uit een ballon dwarrelde een stukje papier. Het past precies aan onze schatkaart! Maar er ontbreekt nog een hoek. En het kompas heeft nu een klein droomballon-symbool — alsof het de magie opslaat.

Onder water kreeg ik kieuwen — écht waar! Bo en Mara lieten me zien hoe je rustig blijft als alles om je heen in paniek raakt. Tot in de Droomtuin.

Het koraal dreigde te doven en iedereen riep door elkaar. Ik bleef stil, luisterde naar het water… en wist welke kant het licht op moest. Soms is rustig blijven het dapperst.

Ik zei vandaag niet veel. Maar ik hield het water kalm terwijl Bo het plan bedacht. Meehelpen is soms gewoon: stil zijn naast iemand.

Lou bleef rustig onder water, net als ik. Ik gaf haar mijn vertrouwen — en een roze schelp, voor later. Waarvoor, weet ze nog niet.

Bo praat, ik luister. Samen kregen we het koraal weer aan het gloeien. Stil zijn naast iemand is ook een soort helpen.

Papa zegt dat ik bijna een echte zeemeermin ben. In het zwembad bleef ik héél lang onder water. En vannacht had ik echt een staart, in alle tinten blauw! Ik zwom door een poort waar niemand anders door kon.

Niemand wilde naar me luisteren over het koraal. Het water wordt te warm, mijn buizen brengen koelte uit de diepzee — maar alleen lukte het niet. Toen kwam Loe met een plan: samen. En kijk, het koraal kleurt alweer op.

Plons. Ik had Bo niet geloofd, en dat speet me. Het was Loe's idee om samen te werken. Kabbel. Ik gaf Loe een roze schelp mee — blaas erop en wij horen je, zelfs op het land.

Stap voor stap, zei Lou. Eén steen tegelijk. En toen stond ik ineens aan de overkant.

Bij de rivier leerde ik dat durven niet in één keer hoeft. Gewoon: één stapsteen per keer.

Ik ren harder dan wie dan ook. Behalve naar diep water — daar word ik stil van. Tot Lou zei: één stapsteen tegelijk. En toen stond ik aan de overkant.

Op sportdag struikelde ik over een graspol, vlak voor de finish. Quinten stopte met rennen — terwijl hij aan het winnen was! — om mij overeind te helpen — terwijl hij aan het winnen was! Morgen vraag ik of hij in de pauze meespeelt.

Ik ben de snelste van de droomwereld, dat wist iedereen al. Maar over wáter rennen? Daar was ik bang voor. Loe zei dat ik het kon, en toen pakte ik de sleutel zó van de waterlelie. Nu ben ik nergens meer bang voor!

De sleutel paste! In het kistje lag geen goud, maar een kristallen kompas dat ronddraait alsof het iemand zoekt. Pippa denkt dat het naar iemand wijst die hulp nodig heeft. Ik ga uitzoeken waar het heen wil.

Soms ontmoet je iemand voor maar één avontuur. En dan is afscheid nemen ook een beetje dapper zijn.

De Kriebelbossen kriebelen écht. En bij de Oude Wensboom mag je iets wensen — maar wát ik wenste, dat verklap ik niet.

In het echte park durf ik amper hallo te zeggen. Maar in de Droomtuin vond ik een schatkaart — en ineens dúrfde ik wél. Gek hè, hoe dat werkt.

In het park was een geheim paadje tussen de struiken. Daar zat een jongen op de schommel. Ik durfde alleen te zwaaien. Maar vannacht heette hij Max, en toen durfde ik wél. Vriendschap begint met een kleine hallo, zei mama. Morgen ga ik het proberen.

Ik vond een schatkaart bij de Fluisterwaterval, maar ik durfde niet alleen. Toen kwam Loe. Samen door de Kriebelbossen, een touwladder gevlochten van klimplanten — en boven in de Wensboom een kistje op slot. Nu nog de sleutel vinden.

Een verrassing, een verrassing, ik weet er één en jij niet! Fluit-fluit! Ik bracht Loe naar Max, want vriendjes-bij-elkaar-brengen, daar ben ik goed in.

Vannacht gloeide mijn dekentje voor het eerst. En diep in de vallei woonde iemand die niet eng was — gewoon een beetje alleen. Tot in de Droomtuin.

Grmpf. Er kwam een meisje bij mijn grot. Ze rende niet weg — niemand blijft ooit staan, zij wel. Misschien laat ik haar binnen. Eén keer. Mmpf.

Tjilp-tjilp! 'Nieuw meisje in de vallei, en haar dekentje gloeit erbij!' Ik zag het 't eerst, natuurlijk. Fluit-fluit — ik ga het iedereen vertellen!

Grmpf. Een dagboek, zegt Pippa. Wie heeft daar nou tijd voor… Vooruit dan. Eén regel. Voor de kinderen. Niet doorvertellen dat ik het stiekem leuk vind.

Het kind kwam terug. Mét koekjes. Voor mij. Ik wist even niets te zeggen, dus bromde ik maar wat. Mmpf. … Fijn was het.

Tjilp-tjilp! 'Ik zie, ik zie wat jij nog niet ziet — kom maar gauw, dan mis je 't niet!' Fluit-fluit! Ik weet álles het eerst.

Vandaag ving ik tien kikkervisjes in mijn rode emmertje. Eentje zwom helemaal alleen — die heet Stipje nu. En 's nachts? Toen ben ik zomaar een grot in gelopen waar een trol woonde. Niet bang. Nou ja, mijn hart klopte wél een beetje sneller.

Grmpf. Een meisje kwam zomaar mijn grot in. Geen angst, geen geschreeuw. Ze ging gewoon naast me zitten. Niemand vraagt ooit wat een trol wíl, weet je. Zij wel. ...Mmmpf. Misschien is een vriendje niet zo erg.

De vallei mag weer zingen, hoera-hoera, want Brommel lacht weer met ons mee! Tjilp-tjilp! Ik dacht dat ik dapper was, maar Loe liep zómaar de grot in.