Maestro Muis
Muis-dirigent
De kleine dirigent van de Melodievallei, die de muziek weer laat klinken als niemand nog luistert.
Over Maestro Muis
In de stille Melodievallei staat Maestro Muis met zijn stokje te wachten op publiek dat niet meer komt. Lou en haar vrienden brengen de muziek terug — en zijn vallei kleurt weer van klank.
Uit het dagboek
Een huis moet kunnen zíngen. En het mooiste lied dat een huis kan zingen, is het lied van wie er niet altijd is. Bij Lou's zeeraam hangt nu een windhanger die klinkt als haar oma's stem. Een huis is óók van wie je mist — zij horen er ook bij, ook als ze er niet zijn.
Mijn dirigeerstokje hing slap; niemand maakte nog muziek en stilte is het ergste wat er is. Lou gaf me één stokje terug en zei: ze zijn van ons sámen. Samen is mooier dan perfect alleen — dat had ik haar geleerd, en zij gaf het terug.
In de Melodievallei leerde ik het, en in het theater bewees ik het: een dirigent ben je niet voor jezelf, maar voor alle stemmen samen. Ik zwaaide mijn stokje en het hele theater straalde weer.
Stilte. Wéér een avond zonder publiek op de trappen. Maar toen klonk er gestommel — en een meisje met haar vrienden ging zitten. Mijn stokje trilde van blijdschap.
Een lege zaal klinkt als niets. Maar één luisteraar, en mijn stokje weet weer precies wat het moet. Tik-tik — daar komt de muziek.
Ik was vergeten waar muziek om draait. Iedereen ging zijn eigen deuntje spelen, en mijn noten verstomden. Toen liet Lou iedereen sámen spelen — Pippa's lied, Luna's hoeven, Spark's vlam — en de noten gingen weer klinken! Ware muziek is samen spelen, elk met zijn eigen stem. Hoe kon ik dat vergeten?