Stella

Twinkel. Ik raakte de kern aan met een straal sterrenlicht en zei: ik schijn, zelfs als de hemel donker is. In de Herinneringshof lichtten sokkels weer op, een voor een, als kaarsen in een donkere kerk. Ergens dromen kinderen weer.

Twinkel. Vannacht vond ze de Herinneringshof — het oudste deel, er nog voor de bloemen, voor de beekjes. Elke dromer heeft hier een sokkel. De hare straalt als een kleine zon. En ernaast, net aangestoken, trilt er een nieuwe: Emma's plek wacht.

Twinkel. Het Bittere Meer is van het verdriet — het verdwijnt niet, het transformeert. Lou durfde erin te stappen en haar herinneringen te laten drijven als lantaarns. Verdriet dat gevoeld wordt, wordt iets dat je dragen kunt.

Twinkel. Dit is niet het einde, kleine dromer — het is het begin. Nu de Droomtuin weer heel is, stromen de dromen vrij. Elke keer dat je slaapt, kun je terugkeren. En wij wachten, precies hier.

Twinkel. Lou begreep het: ze splitste ons over vier paden en bleef zelf in het midden, om ons te verbinden. De muren werden doorschijnend, de paden vonden elkaar. Bij de lichtende deur wachten wij op haar — beloofd.

Twinkel. Een hele regen van sterren viel vannacht, en eentje was verdwaald. Ik bracht hem thuis. Hij twinkelde dankjewel — en wees toen naar het Hart. Twinkel-twinkel.

Elke ster begint klein en wankel — net als elke beetje moed. Onthoud dat, kleine dromer. Twinkel-twinkel.

Twinkel. Er vielen te veel sterren en wij waren met te weinig om ze op te vangen. Elke gevallen ster is een vergeten droom. Steeds minder kinderen kijken nog omhoog, zie je — daarom worden er bijna geen Sterrenwezens meer geboren. Maar jij, Lou, jij kunt de sterren nog zien.