Mira

Ik zat met mijn armen over elkaar op het plein. Ze was láát. Maar toen liet ze dat poppetje met acht armen zien, en ik lachte — eerst door mijn neus, toen echt. Ik tekende er een negende arm bij. Voor de volgende keer dat ze te veel tegelijk wil.

Ze gaf me een Hollands vlaggetje, en ik gaf het terug met twee handen — zoals je iets teruggeeft dat lief bedoeld is maar niet past. Toen neuriede ik ons eigen bergwijsje, dat klimt en daalt als de terrassen. Eén vlaggetje van haar mag blijven. Aan de rand. Het midden is voor óns licht.

Vandaag tekende ik de drie lege banken achterin de klas, met sippe gezichtjes. Banken hebben geen gezicht, zei señorita Ana. Deze wel. Ze missen iemand. Thuis tekende ik nog iets, en dat was niet lief bedoeld. Mijn broertje moest ervan huilen. Nu wil ik sorry tekenen. Maar hoe ziet sorry eruit?

Gisteravond tekende ik op mijn leitje de vos, de condor en het lange touw. Met het krijtje van abuela, een stukje witte steen van de berg. In mijn droom tekende ik twee kinderen, hand in hand, onder draadjes van licht. Vanochtend was er een bladzij uit mijn blok weg. Geen scheurtje. Alleen deukjes. Waar gaat een tekening heen als hij weggaat?

Ze was verdwaald en klein, dus deed ik de misthoorn na uit haar verhaal — zo diep en zo treurig dat we allebei dubbel lagen. Lachen klinkt hetzelfde, waar je ook woont. Toen tekende ik mijn venster naast het hare, met stralen eromheen, zodat ze het nooit meer kwijtraakt.

Ik maakte drie tekeningen achter elkaar. Eén: het plein vol mensen. Twee: de grote kinderen die naar de school in het dal lopen. Drie: het lege plein, met alleen ik en Tico en oma's stem. Bij de derde drukte ik het krijt bijna door het papier heen.

Mijn broertje wil overal bij, overal tussen, overal bovenop. Ik zuchtte — en het meisje met de sterrencape zuchtte terug, alsof ze het kende. Ik tekende een kring mensen met iets warms in het midden. Daar zaten we vroeger. Met z'n allen.

Er kwam iemand door mijn raampje. Echt iemand, geen tekening! Ik liet haar mijn tuin zien zoals je iemand een geheim leert — voorzichtig, het mooiste eerst. Woorden die allebei passen hebben we niet, dus deelden we het krijtje. Amiga, zei ik. Dat verstond ze wel.

Het waskrijt was bijna op, maar geel moest af — daar tekende ik een kamer mee die ik nog nooit wakker heb gezien: rond, met overal raampjes. Ik weet niet waarom. Ik weet alleen: als ik het teken, komt het aan.

Ik heb geen woorden nodig. Ik teken wat ik voel, en het komt aan tot in een tuin vol gouden licht. Vandaag tekende ik een huis met hoge bergen erachter — en iemand tekende terug.

Ik stapte door het web, het volle huis in. Ik hield Lou's tekening omhoog — het huis met de deur en het haantje, en eronder: kom maar langs. Ik begreep de woorden niet, maar ik kwam. Lou pakte mijn hand en liet me alles zien, en mijn verlegenheid smolt weg. Ik teken iets terug. Een paadje, tussen haar huis en mijn bergen.

Een seconde maar. Ik flikkerde door het web met mijn tekening in mijn hand, en achter me de bergen. Toen was ik weer weg, als een ster achter een wolk. Ik weet niet of het meisje met het sterrendekentje me zag. Maar ik blijf tekenen. Misschien komt het aan.