Mira
Vriendin in de verte
Een meisje uit een bergdorp in Peru, dat met Lou praat in tekeningen — het kind achter de briefjes op het nachtkastje.
Over Mira
Mira spreekt Spaans, maar woorden heeft ze niet nodig: ze tekent wat ze voelt, en het komt aan tot in de Droomtuin. Zij is het kind achter de geheimzinnige tekeningen die sinds vorig jaar op Lou's nachtkastje verschijnen — en zij tekent terug.
Uit het dagboek
Het waskrijt was bijna op, maar geel moest af — daar tekende ik een kamer mee die ik nog nooit wakker heb gezien: rond, met overal raampjes. Ik weet niet waarom. Ik weet alleen: als ik het teken, komt het aan.
Ik heb geen woorden nodig. Ik teken wat ik voel, en het komt aan tot in een tuin vol gouden licht. Vandaag tekende ik een huis met hoge bergen erachter — en iemand tekende terug.
Ik stapte door het web, het volle huis in. Ik hield Lou's tekening omhoog — het huis met de deur en het haantje, en eronder: kom maar langs. Ik begreep de woorden niet, maar ik kwam. Lou pakte mijn hand en liet me alles zien, en mijn verlegenheid smolt weg. Ik teken iets terug. Een paadje, tussen haar huis en mijn bergen.
Een seconde maar. Ik flikkerde door het web met mijn tekening in mijn hand, en achter me de bergen. Toen was ik weer weg, als een ster achter een wolk. Ik weet niet of het meisje met het sterrendekentje me zag. Maar ik blijf tekenen. Misschien komt het aan.