Mees
Lou's beste vriend
Lou's beste vriend op school, die alles deelt — tot zijn gezin ver weg verhuist, en hij tóch dichtbij blijft.
Over Mees
Mees deelt zijn laatste koekje zonder erover na te denken. Toen hij moest verhuizen, leek de Droomtuin even een beetje leger. Maar afscheid is niet hetzelfde als kwijt: via brieven, tekeningen en — als hij zelf begint te dromen — het web van licht blijft Mees gewoon Lou's vriend.
Uit het dagboek
Ik kwam weer terug, door het netwerk-raam, helemaal vanuit mijn eigen stad. Het Droomhuis was vol deze keer — Emma, Daan, Luna, een meisje uit de bergen. Ik liep er met grote ogen doorheen en raakte alles voorzichtig aan. Lou had gezegd: altijd, daar is het voor. En ze had gelijk.
Ik heb steeds dezelfde droom: een tuin met gloeiende bloemen en goud licht tussen de bomen. En vannacht stond ik er ineans echt — en Lou ook! We praatten allebei tegelijk, net als vroeger, over die kartonnen dierentuin en de leeuw die steeds omviel. Het mooiste huis dat ik ooit zag. Mag ik terugkomen?
Hoi Lou! Het is hier best leuk, maar ik mis je. Tobias kan een hele appel in zijn mond stoppen, echt waar — maar niemand is zoals jij. Op mijn tekening staan sterren en bloemen en een beekje. Ik weet niet waarom. Ik vergeet je niet.
We gaan verhuizen. Ver weg, andere stad, over twee weken. Ik durfde het bijna niet te zeggen tegen Lou. Bij het kruispunt gaf ik haar mijn tekening en toen rende ik weg — snel, voordat ze zag dat ik huilde. Dag Lou. Ik ga je missen. Veel.
Lou zat alleen op het bankje omdat ze een woord niet kon lezen. Dus brak ik mijn reep doormidden. Niet omdat ik moest. Omdat ze mijn vriendin is.
Lou zat weer naast me op het bankje. Ik gaf haar de helft van mijn koek, zoals altijd. Zolang wij naast elkaar zitten, komt alles goed — dat weet ik gewoon.
Lou keek de hele dag alsof de letters haar pijn deden. Ik stak mijn duim naar haar op. Over een maand leest ze een heel boek, let maar op. Zolang ik er ben komt het goed.